`TT-circuit van Assen is beslist niet topveilig'

Jurgen van den Goorbergh (31) heeft zich verzoend met zijn beperkingen. Wereldkampioen wegrace zal hij vrijwel zeker nooit worden, maar een Grand Prix winnen moet mogelijk zijn. Bij voorkeur zaterdag tijdens de TT in Assen.

Angst is bij Jurgen van den Goorbergh geen verdrongen emotie. Zonder de gevaren van de motorsport te ridiculiseren, voelt Nederlands beste wegracer (500 cc) zich veilig op zijn motor. ,,Mijn enige vrees is dat een monteur een fout maakt; dat hij bijvoorbeeld vergeet om een wiel vast te zetten. Maar zo lang ik de zaken zelf onder controle heb, ken ik geen angst.''

Zelfs die keer, tijdens een training in Assen, dat bij een snelheid van 286 kilometer zijn voorwiel brak, heeft Van den Goorbergh niet voorzichtiger gemaakt. Zonder branie: ,,De schrik was snel over, omdat mij persoonlijk geen blaam trof en ik er zonder kleerscheuren vanaf kwam. Ik stapte nadien ook weer zelfverzekerd op de motor. Ik weet waar mijn grenzen liggen en daar ga ik niet overheen. En als dat te langzaam is voor een mooie klassering, nou dan zij dat zo.''

De magie van de TT schuilt voor Van den Goorbergh dan ook niet in de veiligheid van het circuit. Daarop heeft Nederlandse beste coureur het een en ander aan te merken. ,,Assen is beslist niet topveilig. Er zijn plekken waar je goed moet uitkijken, zoals bij de Veenslang en het Meeuwenmeer. In de loop der jaren is het circuit sneller en breder geworden, terwijl de taluds niet zijn verlegd. Het gevolg: de uitlopen zijn versmald en dat is niet goed. De baan is ook zeer bochtig; er is nog geen stuk waar je drie seconden kaarsrecht vooruit kunt rijden. Crashes lopen in Assen zelden goed af. Het is technisch een moeilijk circuit, dat door de coureurs zeer gevreesd wordt.''

Zijn fascinatie voor snelheid heeft van Van den Goorbergh een welgesteld man gemaakt, die het zich kan permitteren om als inwoner van Monaco te profiteren van het klimaat, de chique, de rust én de fiscale voordelen. Maar aan de verhuizing vanuit een flatje in Breda ging wel een periode van grote soberheid vooraf. Tot 1995, toen de Brabander overstapte naar een buitenlands raceteam, was het jaarlijks sappelen. Hij verdiende geen droog brood.

Van den Goorbergh zal de opofferingen niet licht vergeten. ,,Er moest toen nog wel eens een lening worden afgesloten om mijn team in stand te houden. Ik heb indertijd menigmaal aan opgeven gedacht, omdat het lang niet altijd lukte de sponsoring rond te krijgen. Het waren moeilijke tijden, waarin ik alleen maar verlies leed. We leefden van het salaris van mijn vrouw Misha; ik was al tevreden dat ik mijn beroep kon uitoefenen. Uit vrees voor spijt ben ik toen niet gestopt. Bovendien speelde in mijn achterhoofd de hoop mee, dat ik ooit de kans zou krijgen om mijn talenten te tonen.''

De crux is volgens de wegracer dat hij in Nederland geen bedrijf kan vinden, dat bereid is miljoenen in het `project Van den Goorbergh' te stoppen. Het bedrag van acht miljoen gulden, dat hem vorig jaar bij het Japanse Honda aan een viercilinder fabrieksmotor had kunnen helpen, kreeg Van den Goorbergh niet bij elkaar. Hij koos uiteindelijk voor de, eveneens eervolle, aanbieding van oud-wereldkampioen Kenny Roberts met als gevolg dat hij nu op een iets minder snelle driecilinder motor rondrijdt.

Van den Goorbergh zit voor zijn gevoel in dezelfde situatie als zijn Monegaske buurman Jos Verstappen, die er evenmin in slaagt om een Nederlandse multinational voor de Formule 1 te strikken. De motorcoureur: ,,Dat vind ik echt ongelooflijk. Zo veel publiciteit als Verstappen krijgt toch niemand in Nederland? Ik heb ooit Heineken benaderd, maar die doen alleen aan evenementensponsoring. En andere firma's willen weer geen geld stoppen in gevaarlijke sporten. Ooit was ik vergevorderd met een multinational. Maar als de bedragen groot zijn, gelden andere belangen; dan nemen mensen aan de top de besluiten. In ons geval leidde dat tot afwijzing.''

Uiteindelijk is Van den Goorbergh in het team Roberts goed terechtgekomen, maar het blijft knagen dat zijn racekwaliteiten niet ten volle worden benut. ,,Als ik een Italiaan zou zijn geweest, had ik om de wereldtitel kunnen meestrijden'', schat de Nederlander zijn capaciteiten in. ,,Maar ik blijf knokken om nog een stapje hoger te komen, want in mijn omgeving hoor ik voortdurend dat ik tot de grootste talenten behoor.

,,Tot dusver ben ik tevreden, maar mijn doel heb ik nog niet bereikt. Ik heb twee keer op pole-position gestaan. De volgende stap is het podium en de daaropvolgende het winnen van een Grand Prix. Ik vrees dat `Assen' voor mij net iets te vroeg komt. Materiaaltechnisch liggen we nog steeds achter op de toppers als Valentino Rossi en Max Biaggi. Maar als ik de TT dit jaar niet win, moet het in de komende jaren maar gebeuren.''

Het gebruik van doping kan die wens volgens Van den Goorbergh niet vervullen. Om reden dat het op een motor niet helpt, veronderstelt de wegracer. ,,Het dopingprobleem speelt niet in de motorsport. Er wordt elke Grand Prix gecontroleerd en ik heb al die jaren nog nooit een positief geval meegemaakt.''

Wat niet wegneemt dat Van den Goorbergh wel een voedingssupplement gebruikt. In zijn geval multisport, dat mineralen en vitaminen aanvult. En een middel dat kosjer is, want de motorcoureur heeft de pilletjes op voorspraak van NOC*NSF onlangs laten onderzoeken bij het Nederlands Centrum voor Dopingvraagstukken (NeCeDo). Een deze week kwam per post toevallig de uitslag: zuiver spul, gebruik wordt niet afgeraden.