Bruten, golfers en hoeren

Hoewel `de Arabische wereld' vaak wordt voorgesteld als een eenheid, benadrukken Arabieren zelf ook graag hun verschillen. In Damascus trekt op dit moment het toneelstuk Verwelkom de dood oh Arabieren volle zalen. De komedie speelt met groot succes in op de stereotyperingen die leven over verschillende Arabische nationaliteiten; zo heb je de Golfarabier Sjeik Monddood die steeds achter de vrouwen aanzit, de bloedmooie Libanese die een koffiehuis van plezier bestiert en de Jordaniër Abu Qurush, Vadertje van de Centen, een slappeling.

Het is opmerkelijk hoe een avondje zappen op de satelliet deze en andere stereotypen bevestigt. Dat de Golfarabieren ondanks hun vrome imago hoofdzakelijk zijn geïnteresseerd in vrouwen en genot, blijkt bijvoorbeeld uit de vele filmkanalen waarop Arabische schotelbezitters zich kunnen abonneren. Deze commerciële zenders met namen als the Movie Channel, America Plus of Starworld adverteren schaamteloos met de ongecensureerde seks in hun films. De stations zijn tegen betaling in de hele Arabische wereld te ontvangen, maar mikken vrijwel exclusief op de Golfarabieren. Zo wordt voor aanvang van een nieuwe film primair de Saoedische en Koeweitse tijd aangehouden, en mikken ook advertenties op die markt.

Het regime in Saoedi-Arabië heeft ook een eigen nationaal kanaal, herkenbaar aan het logootje met de zwaarden van de islam in de bovenhoek. De programmering hier weerspiegelt wel weer geheel het vrome imago waarop het land zich graag laat voorstaan. Prime time in Riad? De Saoedi's pakken uit met een programma over de islamitische wet, of met een interview met een minister.

Het Jordaanse kanaal, kroontje in de rechterbovenhoek, is iets minder wereldvreemd en vooral heel braaf, om niet te zeggen slap. Veel minder geldt dat weer voor Iza'it Filastin, de nationale Palestijnse televisie met linksboven een Aqsa-moskee. Deze bewijst eens te meer dat Arafat zich nog steeds niet helemaal houdt aan zijn belofte om de opzwepende en opruiende programma's over de intifada stop te zetten – weer geheel conform het Arabische vooroordeel dat Palestijnen niet te vertrouwen zijn.

Een kanaaltje verder zit – hoe toepasselijk – Irak, met als logo een groen-rode adelaar. Dit kanaal lijkt te bestaan om hagiografieën over Saddam Hussein de wereld in te sturen. Veel gewelddadige propagandafilmpjes ook, een bevestiging van het Iraakse imago van bloeddorstige bruten. Misschien aardig om te weten voor de Kamerleden van de Socialistische Partij die dezer dagen luidkeels roepen dat de sancties het Iraakse volk beroven van voedsel en medicijnen; voor dit kanaal heeft Saddam Hussein dus wél geld.

Een zap verder staat de gele adelaar van Egypte. Onder andere Arabieren staan Egyptenaren bekend als bespottelijk nationalistisch en zelfingenomen. Inderdaad gaan de programma's op `Egypte' vrijwel alleen over de prestaties die de bewoners aan weerszijde van de Nijl de afgelopen zevenduizend jaar hebben geleverd. Veel ministers verder die uitleggen waarom het zo goed gaat onder president Moebarak.

De meest vermakelijke Arabische kanalen komen uit Libanon. Ook al staat Palestina in brand en landen de bommen op Bagdad, in Beiroet is het feest met zang, dans en quizzen. De Libanezen lijken wel de Italianen van de Arabische wereld, omdat ook zij bij werkelijk ieder genre programma mooie vrouwen in beeld brengen. Die vrouwen dragen zulke korte minirokjes en strakke truitjes, dat ze er in Egypte subiet voor zou worden betast, in Libië beboet en in Saoedi-Arabie onthoofd. Met welke man je ook spreekt in de Arabische wereld, als Libanon ter sprake komt, iedereen reageert eender: ,,Lekkere wijven'', om daar na een moment van reflectie aan toe te voegen, ,,maar het zijn wel sharmoeta's'', hoeren.