Chauvinistisch geklets

Voordat hij met vakantie ging, heeft Jeroen Pauw nog even in hoog tempo tien talkshows gemaakt. Ze heten Pauw in Panama, omdat ze werden opgenomen in het appetijtelijke decor van de nieuwe Amsterdamse club Panama – en omdat dat in de redactievergadering nu eenmaal een leuk idee werd gevonden, wordt aan het begin van elke aflevering de Panamese vlag gehesen. Waarna die vlag aan het eind weer wordt gestreken. Eén ding lijkt me duidelijk: het betreft hier een programma met een format.

Pauws presentatie in Panama is gewijd aan `Nederlandse normen en waarden', zoals ze zich uiten in onze spreekwoorden. Maar dat klinkt zwaarder dan het is. Zo staat de eerste aflevering in het teken van de wandtegeltekst ,,Eigen haard is goud waard''. En dus zijn er allerlei gasten verzonnen, die daarover iets te berde kunnen brengen. Over, zeg maar, het Nederlandergevoel, de nationale huiselijkheid, het thema dat ook in de serie Het holst van Nederland in het Cultureel Supplement van deze krant aanleiding geeft tot uiteenlopende bespiegelingen. Zulk soort essayistiek is echter in zo'n zomerserie niet te verwachten. Schuddebollend (en verbeeld ik het me of staat er in het begin echt een ventilator door zijn krullen te blazen?) vlindert Pauw langs zijn gasten.

Te beginnen met Boudewijn Büch, die zegt de luiken van zijn huis altijd dicht te laten, niet van bezoek te houden omdat bezoekers altijd alles scheef zetten en ook verder geen groot liefhebber van de mensheid blijkt te zijn. Binnen een paar minuten moet Büch zodoende worden neergezet als een excentriek. Over de Nederlandse volksaard ondervraagt Pauw hem niet. Het is immers al gauw tijd voor een ander vast onderdeel: een gast presenteert een persoonlijke top-vijf die iets met het onderwerp van de week te maken heeft. Hier is dat Chiel Montagne, de vleesgeworden carnavalshit, met een top-vijf van Nederlands inhaak- en meezingrepertoire. Een accordeonist brengt hortend en stotend de muziek ten gehore. Op nummer vijf, zegt Montagne: Wij houden van Oranje. En dan begint de accordeonist het Schotse oudejaarsavondlied Auld lang syne te spelen – zo Nederlands is dat niet.

Verder weer. Een liedje, een filmpje over de manier waarop gevangenen in Veenhuizen hun cel aankleden en een gesprekje met PvdA-raadslid Fatima Elatik en de Surinaamse komiek Jörgen Raymann dat weinig hout snijdt, maar wel twee oneliners oplevert. De politica van Marokkaanse afkomst zegt smalend dat zij net zo Nederlands is als Willem-Alexander ,,die drie generaties Duitser is'', en Raymann zegt over integratie: ,,De Marokkaanse jeugd heeft zich aangepast aan de voetbalvandalen en dat is dan óók weer niet goed.'' Gevolgd door enig stuurloos geklets van drie usual suspects als het over chauvinisme gaat: Bart Chabot (Den Haag), Jules Deelder (Rotterdam) en Bennie Jolink (Hummelo).

Dan keert Pauw terug naar Büch. Wat vond hij ervan? Hij vond het helemaal niks, zegt hij: ,,Er zijn uitzendingen die mislukken, en daar is dit er één van.'' Zo laat Pauw in Panama zichzelf recenseren. Dat maakt recensies in de kranten overbodig, moet men tijdens de redactievergadering hebben bedacht.

Pauw in Panama, BNN, Ned.2, 21.23-22.20u.