Bladeren

Fortune

`De compensatie van managers is verworden tot struikroverij. Dat weten we allemaal.' Het Amerikaanse zakenblad Fortune windt er geen doekjes om. Het beschrijft hoe de aandelenoptie de beloning van Amerikaanse topmanagers heeft doen opzwellen tot een gemiddelde van 274 miljoen dollar per jaar. `Waanzin', meent het blad. Want of het de afgelopen decennia nu goed of slecht ging met het bedrijfsleven, het salaris van de gemiddelde topmanager bleef groeien. Het blad legt de verantwoordelijkheid voor de wildgroei bij de raden van commissarissen, die over de betaling van het management gaan. Die doen hun werk niet goed. Waarom dat zo is, blijft volgens Fortune een raadsel, omdat ze zichzelf een zwijgplicht over hun werkwijze hebben opgelegd die veel weg heeft van de `omerta' van de maffia, maar dan nog strikter. Hoe zo, openheid?

Maar misschien is het veel simpeler, en zeggen ze niks omdat er niks te zeggen valt, alleen te verdelen.

Forbes

`Amerika is een misvatting. Een gigantische misvatting.' Zo citeert Lydia Forbes Sigmund Freud in haar rubriek `Thoughts on the business of life' in het zakenblad Forbes. Zou Lydia trouwens beseft hebben dat Freud een obsessie met geld verklaart als fixatie op fecaliën? Dat lijkt onzeker, want als er één blad gefixeerd is op geld is het wel Forbes. Dit keer publiceert het blad voor de vijftiende keer een lijstje met de rijkste mensen ter wereld. Het blad heeft 538 miljardairs opgespoord. Daarvan wonen er 271 in de Verenigde Staten, het mekka van de anale fase. Bill Gates is nummer één.

Business in Africa

Afrika heeft vele tekorten, maar er wonen geen miljardairs. Het maandblad Business in Africa maakte een lijstje van de dertig grootste ondernemingen in Afrika. Er is er niet één bij die meer dan een miljard dollar waard is. En er zijn er maar zes die meer waard zijn dan wat de gemiddelde Amerikaanse topmanager per jaar verdient. Verder valt op dat landbouw en mijnbouw niet vertegenwoordigd zijn in het lijstje. Ook de sector industrie komt er niet in voor. En als klap op de vuurpijl blijkt ook nog eens dat de helft van Afrika's grootste ondernemingen dochters zijn van moederondernemingen elders.

The Economist

Misschien moet het Afrikaanse bedrijfsleven eens zijn licht opsteken bij Arthur Andersen, een van 's werelds grootste accountancy-ondernemingen. Andersen kreeg onlangs, schrijft The Economist, een boete van zeven miljoen dollar van de Amerikaanse Securities and Exchange Commission, SEC, wegens `ongepast professioneel gedrag' in de jaren negentig. Het ongepaste was dat de belangen van Andersen samenvielen met die van zijn grootste klanten, het vuilwerwerkingsbedrijf Waste Management. Andersen-partner Robert Allgyer had als accountant de taak om de jaarcijfers van de Amerikaanse vuilnismannen goed te keuren, terwijl hij tegelijkertijd bij het bedrijf in dienst was als marketingmanager. Pecunia non olet. Maar Andersen zal voorlopig even geen sprookjes vertellen.

BusinessWeek

Dat sprookjes nachtmerries kunnen worden weten ze ook in de telecomsector. Maar daar blijft het niet bij, schrijft BusinessWeek. Want het telecomvirus tast nu ook de gezondheid van banken aan die veel geld in de sector hebben gestopt, zoals Wells Fargo. Ze konden wel eens een derde kwijt raken van de 500 miljard dollar die ze er sinds 1993 in hebben geïnvesteerd. Ook producenten van software, microprocessors, en halfgeleiders hebben zwaar te lijden van de telecommalaise. En dat zal volgens het blad ook nog wel even zo blijven. Bij de producenten van telecomapparatuur is in de eerste helft van dit jaar zes procent van de banen verdwenen.

Business 2.0

Wie zenuwachtig wordt van alle ellende wende zich ter vertroosting tot de ukelele, Hawaiïaans voor `springende vlo'. Deze is volgens Business 2.0 bezig aan een tweede come back. Het blad schrijft dat op gezag van Jim Beloff, voormalig uitgever van Billboard. Deze heeft zich bekeerd tot het geloof in de springende vlo nadat hij voor de grap een ukelele op een vlooienmarkt had gekocht. Hij en zijn vrouw wijden de rest van hun leven aan de ukelele. Dat moet wel, want ze hebben intussen een postorderbedrijf dat uitsluitend ukelele's en aanverwante attributen verkoopt, of het nu bladmuziek, snaren, plectra, of cd's zijn.

Wirtschafst-woche

Toch is het niet moeilijk om te blijven geloven in de wonderen van de technologie. De Taiwanese pc-fabrikant ATOZ heeft volgens Wirtschaftswoche de kleinste pc ter wereld in productie genomen. Met een omvang van 16 bij 16 bij 4,5 cm is de EasyGo ongeveer zo groot als de cd-rom-component van een normale pc. De dwerg-pc weegt 950 gram en heeft een 20 gigabyte harde schijf. De Taiwanezen hebben er zelfs nog een geluidskaart en een luidsprekertje in geprutst.