Taaie vragen

Radiopresentatoren maken steeds vaker gebruik van telefonisch opgeroepen gasten om hun programma's op te krikken met wat expertise. Daar is niets op tegen, want ook een presentator kan niet alles weten van deze complexe wereld. Zo krijg ik ieder jaar weer half Hilversum aan de lijn als het North Sea Jazz Festival in zicht komt. En ach, het was voor mij nooit zo'n probleem om dan een paar standaard zinnetjes de ether in te slingeren en er tegelijkertijd een sappig nieuwtje of een sneer naar collega's aan toe te voegen, want dat maakt je extra gewild als opbelgast.

Maar daar is verandering in gekomen. Het is niet meer de presentator zelf die je amicaal belt voor zo'n onbezoldigde programmadeelname, maar een medewerker die meestal van toeten noch blazen weet. En dat is vervelend, je krijgt te maken met een soort intakegesprek met iemand die niet alleen de ballen van het onderwerp afweet maar bovendien meteen de rollen omdraait en het doet voorkomen of jij zo hoog nodig in de uitzending wilt. En dat is taai hoor, zo'n stagiaire of weet ik wat voor onbenul de hele jazzgeschiedenis te moeten uitleggen en dan op het eind nog de vraag te krijgen of ik zelf ook een instrument bespeel.

Intakegesprekken van twintig minuten zijn tegenwoordig heel normaal voor een bijdrage aan een programma van nog geen drie zinnen en dat gaat toch wat ver. Laatst belde een radiorubriek over de gevolgen van het nieuwe belastingstelsel voor musici. Een niet eenvoudig onderwerp, en al helemaal niet als je blijkt te spreken met iemand die nog nooit van staatsecretaris Bos of een T-biljet heeft gehoord. Na drie kwartier uitleg leek er iets te dagen en werd me medegedeeld dat ik na een muziekje om tien voor zes de uitzending in zou gaan.

Dat klopte, precies op tijd kwam ik via het muziekje in de uitzending. De presentator kondigde de plaat af en zei: ,,Het nieuwe belastingstelsel blijkt slecht uit tekomen voor muzikanten. Aan de telefoon Hans Dulfer die daarover iets wil zeggen.'' ,,Ik wil er niets over zeggen, jullie vragen me wat'', had ik moeten antwoorden, maar dat deed ik niet en dus probeerde ik maar wat uit te leggen. Na twee inleidende zinnen viel de presentator me al in de rede. ,,U hoort het dames en heren, Hans Dulfer is faliekant tegen het nieuwe belastingstelsel. Bedankt Hans en we gaan verder met de nieuwe cd van Marco Borsato'', en de verbinding werd verbroken.

En denk niet dat ze alleen in Hilversum zo gek zijn. Vrijdag belde een medewerkster van Radio Rijnmond. Of ik zaterdagochtend tussen acht en negen iets wilde vertellen over het World Port Jazz festival in Rotterdam. Voorzichtig maakte ik de medewerkster duidelijk dat dat wel erg vroeg is voor een musicus die meestal tot diep in de nacht ergens speelt. ,,Bel me maar om half tien'', zei ik nog aardig. ,,Bellen?'', klonk het verontwaardigd. ,,Het is de bedoeling dat U naar de studio in Rotterdam komt.''

Toen vroeg ik maar of ze zo getikt was te denken dat ik na een zware nacht spelen nog eens om zes uur op wilde staan om even naar Rotterdam te rijden. Zo getikt bleek ze gelukkig niet te zijn en na een kort gesprekje met de presentator zei ze. ,,We bellen U wel tegen tienen dan kunt U nog wat uitslapen.''

Dus werd ik om half negen ruw uit m'n slaap werd gebeld door een frisse stem die me er aan herinnerde dat ik tegen tienen gebeld zou worden door Radio Rijnmond, en dat scheelde me alweer een dik uur nachtrust.

Tegen tienen ging de telefoon en kwam ik binnen in een R&B-muziekje. Het hele gesprek over het World Port Festival duurde amper een minuut. Uitslapen kon ik toen niet meer, maar ik dankte god op m'n blote knieën dat ik niet zo stom was geweest 's ochtend vroeg naar Rotterdam te rijden.

(www.hansdulfer.nl)