Parkpopfestival brengt pop voor alle leeftijden

Voor vierhonderd man in een theater optreden is veel moeilijker dan voor vele tienduizenden op een groot popfestival – dat weet zanger/gitarist Pat Lennon van de Amerikaanse groep Venice uit ervaring. De theaterzaal wacht af, maar het festival leeft mee. Straatmuziekveteraan Lennon betoonde zich gisteren nauwelijks onder de indruk toen hij het podium op moest voor een substantieel gedeelte van de 375.000 bezoekers die rond vijf uur 's middags in het Haagse Zuiderpark waren. Daarmee handhaafde de 21ste editie van Parkpop zich als het drukste gratis toegankelijke festival van Europa, mede dankzij de zomerzon die zich gisteren volop liet zien.

De aantrekkingskracht van Parkpop schuilt in een programma dat, anders dan Pinkpop of Lowlands, nu eens niet alleen een jonge doelgroep bedient. Weliswaar was er een drukbezochte Dance Arena, waar het gras massaal werd platgestampt op de beats van dj Laidback Luke en Soulvation, maar op de twee grote podia lag de nadruk op popmuziek met een leeftijdloze uitstraling.

Er was gospelpop van de Amerikaanse groep Sonia Dada, ouderwets stevige bluesrock van George Thorogood & The Destroyers en een muzikaal eerbetoon aan Bob Marley van reggaezanger Anthony B, die inviel voor zijn Jamaicaanse broeder Luciano. De rijpere popliefhebber werd op zijn of haar wenken bediend door de familiegroep Venice, die de liefde voor het gouden tijdperk van de close-harmonypop zo ver doorvoerde dat ze opende met het nummer Woodstock van Crosby, Still, Nash & Young, voor de gelegenheid aangepast met de optimistische woorden `by the time we got to Parkpop, we were half a million strong'.

Nederlandse popmuziek was sterk vertegenwoordigd, van de groep Johan, die maar weinig live-présence kon toevoegen aan hun prachtige rockliedjes, tot kermisgasten Wipneus & Pim, die het juist alleen maar moesten hebben van de levendigheid waarmee ze hun oubollige discoplaatjes en televisietunes op het wild enthousiaste publiek loslieten. Het publiek werd lekker gemaakt met lolly's en ballonnen, waarna de enige echte Edwin Rutten achter een drumstelletje plaatsnam om zijn act uit het jaren zeventig-kinderprogramma De Film van Ome Willem nog eens op te voeren, inclusief het luidkeels meegebrulde rijmpje over het `broodje poep' en een `geitenbreier' achter de piano.

Serieuzer ging het er aan toe bij de Nederlands/Belgische Neil Young-nagalmers Novastar en bij Ilse de Lange, die zich met haar ongeschoold rauwe stem langzaam maar zeker losmaakt van de stijve Nashville-imitaties waarmee ze beroemd is geworden. De Limburgse Heideroosjes zorgden er met hun energieke punkrock voor dat het verbod op crowdsurfen met voeten werd getreden, onder het wakend oog van zanger Huey van de New-Yorkse Fun Lovin' Criminals, die zich vervolgens juist toelegden op het kitscherige aspect van hun luie lounge-rapmuziek. Ze kregen het publiek beter mee dan landgenoot Saul Williams, die eerder op de middag een voor dat vroege tijdstip misschien iets te heftige mengeling van rock en hiphop liet horen.

Heel Parkpop liep te hoop voor het afsluitende optreden van Anouk met haar nieuwe band, die op deze thuiswedstrijd beter bleek ingespeeld dan op Pinkpop. ,,Wat zijn jullie met véél'', zei ze zichtbaar geëmotioneerd voordat ze met de hit Are U kidding me het hele veld in beweging kreeg. Er moest een enkele crowdsurfer van het terrein worden verwijderd, maar die kon zo weer gratis naar binnen. Ook de sponsors rukken op, vooral achter het podium, waar de fotografenpit bij Anouk niet meer voor fotografen bereikbaar was. Maar Parkpop blijft een sympathiek festival, waar de jeugdcultus wordt overschaduwd door het besef dat popmuziek van alle leeftijden is.

Parkpopfestival. Gehoord: 24/6 Zuiderpark, Den Haag.