`Lekker naar het strand, vandaag op pappadag'

Maandagochtend is het prachtig weer.

Wie hebben er tijd om op een doordeweekse dag naar het strand te gaan?

De trein uit Amsterdam heeft vertraging, het duurt tot half tien voordat de eerste stroom mensen van de Zeestraat naar het strand loopt. Alle van Steenis (40) heeft zijn dochter Esther (3) in de easy walker gezet. Zijn dochter Lina (16 maanden) zit in een draagzak op zijn rug. Aan zijn arm bungelt een grote tas met emmertjes en schepjes. ,,Vertel me waar we wonen'', zegt hij tegen zijn oudste kind. Die zegt: ,,In het huis met het zonnetje.'' Haar vader lacht. Hij zegt: ,,We hebben zo'n kernenergiesticker boven de voordeur geplakt.'' Alle van Steenis komt uit Amsterdam Oud-West. Zijn vrouw is voorzitter van de stadsdeelraad; hij is onderwijskundige. En vandaag is het `pappadag'. ,,Mag ik in het zand zitten'', vraagt Esther. Jij mag in het zand zitten, zegt haar vader. En straks bouw ik een mooie toren voor je. Hij geeft Lina een slokje water, smeert haar neus in met crème en ruikt aan haar luier. Op dinsdag, woensdag en donderdag gaan ze naar de crèche, zegt hij en op vrijdag is het mammadag.

Een feest, zegt hij, dat hij op maandag vrij is. Ook als het geen mooi weer is. ,,Je kunt al gauw naar Artis. Ik onderneem altijd wat, anders ga je met de was lopen tutten. En je moet niet proberen nog wat aan je werk te doen. Alleen als ze slapen, dan lees ik mijn mail.''

Alle van Steenis zit in het zand voor de strandtent Thalassa. Een paar meter verderop zitten Marius (36) en Joan (33) Droppert met hun zoontje Floris, net drie. Joan leest De Telegraaf, Marius eet een stuk stokbrood met nutella. Ze hadden tot voor kort een `luxe lunchzaak' in Amsterdam, vertellen ze. Ze zijn er mee opgehouden omdat ze meer vrije tijd wilden. Ze zijn naar Zandvoort verhuisd en hebben nu allebei `lekker een kantoorbaan'. Joan vervangt de directiesecretaresse van Holland Cateringservices. Ze werkt drie dagen in de week. Marius begint over twee weken als projectmanager bij Funda.nl, makelaars op internet. ,,Waarvoor leef je nou eigenlijk'', zegt Marius. ,,We willen genieten. We genieten nu van Floris en misschien hebben we straks nog een kind.'' Hij heeft een contract genomen voor vier dagen in de week.[Vervolg NAAR HET STRAND: pagina 6]

NAAR HET STRAND

Zeker weten dat er geen wolken komen

[Vervolg van pagina 1] ,,Me ziek gemeld?'', zegt Chantal Hopman (26) weer een paar weken later. ,,Ben je raar, ik heb me nog nooit ziek gemeld.'' Ze werkt bij Johnson Control Integrated Famility Management. Ze heeft een vrije dag genomen toen ze zeker wist dat het vandaag mooi weer werd. Haar vriend kon helaas niet mee, die heeft zijn eigen zaak, een ijzerwarenwinkel. ,,We zijn net vijf dagen naar Benidorm geweest'', zegt ze. ,,Nu moet hij voorlopig iedere zondag werken om die tijd weer in te halen.''

Vlak naast haar ligt Ruud van Buurvoorden (55) op een gehuurd bed. Hij is hoogblond en diepbruin. Van de zonnebank op het Hoofddorpplein, zegt hij. Dit is zijn eerste dag op Zandvoort van dit seizoen. Hij gaat alleen als hij zeker weet dat er geen wolken komen. ,,Je zit toch met je tramkaart en je treinkaart en je huur en je flesje drinken.'' En hij moet op zijn geld letten, want hij zit in de WAO. ,,Geheel tegen mijn zin'', zegt hij, ,,want ik was nog veel te jong toen ik werd afgekeurd. Maar na vijf hernia-operaties kon het echt niet anders. Ik kon niet meer.'' Hij zou eigenlijk weer geopereerd moeten worden, maar hij durft niet. Hij stond 35 jaar in een schoenenzaak, op het laatst als filiaalhouder. ,,Nu heet dat manager.'' Enig werk, hij zou zo weer teruggaan als hij die rug maar niet had. ,,Ik heb er van alles bij gekregen'', zegt hij, ,,botverkleving en weet ik niet allemaal.'' Nee, hij wordt al jaren niet meer opgeroepen om het nog eens te proberen. Gelukkig heeft hij geen gezin, zegt hij. ,,In mijn eentje kan ik goed rondkomen.''

Achter hem ligt Henny Fafiani (67) met haar ogen dicht te zonnen. Ze heeft alleen een slipje aan. ,,Helaas werk ik niet meer'', zegt ze. Ze gaat rechtop zitten. Ik ben er vier jaar geleden uitgegooid wegens een fusie. Ze werkte op een MTS in Amsterdam. Ze deed de administratie, ze zat in de receptie, ze surveilleerde bij repetities wat deed ze eigenlijk niet? ,,Maar toen kwam er zo'n interimmanager en die had zijn opdrachten, hè. Ik heb me verzet, maar ik had weinig wapens. Ik was 63, hè.'' Ze is gescheiden, sinds 1972 al. Ze zou graag weer een man hebben, zegt ze. Maar dat lukt niet. ,,Ik heb er geen verklaring voor. Mijn kennissen begrijpen het ook niet, ze komen mij gewoon niet tegen. En ik ben niet het type dat op jacht gaat.''

Het is elf uur, een grote groep dertigers met in iedere hand en peuter komt het strand op lopen. Blond, zwart, bruin, alles door elkaar. Een crèche, zegt Henny Fifiani, een Amsterdamse chèche. Over een uurtje komen de scholieren die net eindexamen hebben gedaan en over twee weken zit het hier weer stampvol.