Geen wind, dus het langste rondje Texel ooit

Als de kabinetsplannen voor een vergaande bescherming van de Waddenzee doorgaan, is het maar de vraag of de Ronde om Texel kan voortbestaan. Zaterdag vond de 24ste editie van deze beroemde catamaranwedstrijd plaats.

Het lijkt zo simpel en dat is ook al bijna vijfentwintig jaar lang de aantrekkingskracht van de Ronde om Texel, de grootste catamaranwedstrijd ter wereld. De race bestaat uit het eiland ronden met de klok mee van Paal 17 naar Paal 17. Zo gezegd, niet zo gedaan. Ieder jaar keren catamaranzeilers onverrichterzake terug op het strand. De Ronde om Texel laat zich niet bedwingen. Dat is ook de instelling van wedstrijdleider Edwin Lodder, die het voortbestaan van de wedstrijd bedreigd ziet door de kabinetsplannen om de Waddenzee meer te beschermen.

,,In de op handen zijnde Planologische Kern Beslissing staat dat er vanaf eind 2002 geen speedboten meer worden toegelaten op het wad'', verklaart Lodder, ,,met een overgangsregeling van drie jaar. Wij hebben zo'n tachtig begeleidende motorboten varen, die hard nodig zijn om alle zeilers veilig rond te krijgen. Als de plannen op de letter moeten worden uitgevoerd, kunnen wij de Ronde over vier jaar niet meer houden.'' Lodder is echter optimistisch gestemd. ,,Een paar maanden geleden leek er weinig ruimte in de gesprekken te zitten, maar nu ziet het er beter uit. We hebben de steun van de gemeente Texel en diverse andere partijen.''

Hij heeft ook de steun van de honderden catamaranzeilers, die blijven terugkeren om de ronde een keer uit te varen. Maar ook dit jaar werd het weer een afvalrace. De 669 klaarstaande teams hadden zaterdagochtend al argwanend naar de veel te kalme zee gekeken. Waar was de voorspelde wind? En waar kwam die verraderlijke branding opeens vandaan? De golven waren niet hoog, wel stijl en venijnig. De zeilers spoelden zijwaarts het strand weer op, gingen kopje onder of botsten frontaal op andere, stuurloze boten, soms met onherstelbare averij tot gevolg. Meer dan honderd teams moesten in de branding de strijd al staken. Vanaf het strand konden ze zien hoe de kleurrijke vloot moeizaam in de richting van de vuurtoren dobberde. Na twee uur zagen ze nog steeds een lange sliert van zeiltjes aan de horizon en dat betekende slecht nieuws.

Wie om half twaalf de vuurtoren – het eerste baken van de wedstrijd – nog niet was gepasseerd, werd door de wedstrijdleiding terug naar Paal 17 gestuurd. Deze zeilers konden nooit binnen een reële tijd het rondje afmaken. Bovendien keerde het tij en viel het wad droog. Drie uur na de start waren 450 boten terug bij af. De soep van de burgemeester was een schrale troost.

Van de overgebleven 42 teams, het merendeel ervaren wedstrijdzeilers, haakten nog eens vijf af bij het volgende baken. Uiteindelijk voltooiden 37 teams wat `het langste rondje ooit' werd. Na zeven uur en 24 minuten passeerden Peter van Deventer en Chris Krijthe de finishlijn en tekenden voor de line honours – als eersten op het strand. Ze werden op de voet gevolgd door Mitch Booth en Herbert Dercksen.

,,Als de finishlijn honderd meter verder had gelegen'', grijnsde de tot Nederlander genaturaliseerde Australier Booth, ,,hadden we die Van Deventer te pakken gehad.'' De zeven uur durende hete adem in de nek putte Van Deventer meer uit dan het zeilen zelf. ,,Ik ben helemaal leeg'', hijgde hij na aankomst. ,,Het was één grote concentratieslag.''

Als beloning mocht hij het podium op de vloedlijn bestijgen en een krans, champagne en applaus in ontvangst nemen. Die huldiging was strikt genomen niet terecht. Van Deventer, als ook de nummers twee en drie op volgorde van binnenkomst, waren te vroeg gestart. ,,Toch hebben we ze als helden binnengehaald'', beaamt wedstrijdleider Lodder. ,,Voor het publiek is de eerste boot terug hét moment van de dag. En het kan binnen de bepalingen van het wedstrijdreglement.''

Te vroege starters worden niet gewaarschuwd, maar vinden bij terugkomst hun zeilnummers op het wedstrijdbord. De zeilers kunnen tegen zo'n diskwalificatie protest aantekenen. De uiteindelijke uitslag van de Ronde om Texel 2001 werd dan ook in de jurykamer beslist. Na een zwaar bevochten protest werden de Australiër Gavin Colby en diens fokkemaat Cori Gamenisch tot overall winnaars (op berekende zeiltijd) uitgeroepen. Hans Bouscholte en Peter Desmedt werden tweede. De officiele uitslagenlijst telde uiteindelijk slechts negentien teams.

Lodder: ,,De gefinishte zeilers hadden de pech dat we een controleteam van twintig man hebben. Normaal moeten die zevenhonderd teams controleren op de veiligheidsregels, nu hadden ze het makkelijk. Sneu voor de zeilers, maar regels zijn regels. Een zwemvest moet aan en een noodsignaal op het lichaam gedragen.''