`Wij weten het niet meer' 2

Kun je een goede ouder zijn als je verslaafd bent aan alcohol of drugs? Twee moeders, een kind en een therapeut vertelden de afgelopen weken over hun ervaringen. Hieronder de twee opmerkelijkste reacties.

,,`Verslaafden zijn niet per definitie slechte ouders' zegt Hanny de Groot in Z van 9 juni j.l. Misschien niet `per definitie', maar wel in de dagelijkse praktijk. Toen ik vier jaar geleden zwanger werd van een hele slimme en aardige jongeman, die zijn universitaire studie glansrijk had doorstaan en werkte aan een proefschrift, wist ik niet dat hij al vijftien jaar lang regelmatig gebruiker van harddrugs was. Niemand wist het en hij is altijd blijven volharden dat drugs `geen probleem' zijn en dat hij een uitstekende vader is voor zijn dochter. Mijn ervaringen zijn totaal anders. Direct na de geboorte van onze dochter begon mijn partner weer intensief te gebruiken. Zij was zes weken toen ik hem naast haar wiegje aantrof met een zilverpapiertje waarop hij zojuist had `gebased'. Hij was onberekenbaar, onbetrouwbaar en opvliegend. En zijn drugsgebruik was onbespreekbaar. Dat is het nu nog steeds: de ontkenning is zijn overlevingsstrategie. Dat werkt, heb ik gemerkt, want goedgebekte en verstandige junks kunnen de schijn lang ophouden. Niet zij hebben een probleem, maar de intolerante omgeving. Zelfs de kinderbescherming geloofde mij niet en zag geen enkele contra-indicatie voor onbegeleide omgang. Nadat ik de relatie had beëindigd, kwam hij nog af en toe langs om zijn dochter te zien. Vervolgens wilde hij haar een tijd lang met alle geweld een dag en een nacht bij zich thuis ontvangen. Ik heb doodsangsten uitgestaan en voelde me doodongelukkig als ik die kleine baby in zijn vervuilde krot achter liet. Ze sliep in een bedje in de badkamer, omdat haar kamer nooit klaar kwam. Toen hij haar op een dag alleen thuis had achtergelaten en vergeten was de sleutel mee te nemen, was voor mij de maat vol. Sindsdien laat ik hem niet meer alleen met haar. Zijn interesse voor haar is wisselend, nooit constant. Hij heeft nog nooit een cadeautje voor haar meegenomen. Lange tijd heb ik me niet verzet tegen contacten tussen vader en dochter, omdat ik geloof dat elk kind recht heeft op zijn vader. Sinds kort merk ik echter dat het contact haar niet steeds goed doet, maar haar in verwarring brengt en haar steeds confronteert met een `vader' die geen echte papa is.

Net als Hanny gebruikt mijn ex-partner omdat hij zich dan beter voelt. En net als Hanny bagatelliseert hij die afhankelijkheid: `Er zijn zoveel slechtere ouders dan ik'. Maar dat maakt een verslaafde nog geen goede ouder. Een kind vraagt toewijding, aandacht en iemand die beschermt, verantwoordelijkheid kan dragen. Het leven van een verslaafde draait in de eerste plaats om de dope, de scene, de roes. Daarom gaan een verslaving en kleine kinderen niet samen. Ik wou dat mijn ex-partner dat onder ogen durfde zien en dat hij, net als Hanny, zou kiezen voor zijn kind en niet langer voor de drugs.

Naam en adres bij de redactie bekend