Love & Peace

Deze week is dj Pim in gesprek met zijn collega dj Wipneus over zijn fascinatie voor EO kindertelevisieseries uit de jaren '70.

P: Om welke series gaat het eigenlijk?

W: Ik ben helemaal verslingerd aan kinderdrama als Het kleine huis op de prairie, de Waltons en Grizzly Adams. Het gaat echt alleen om dit soort series, de EO Kinderkrant was weer helemaal fout bijvoorbeeld.

P: Kun je dat aan mij en de lezers uitleggen?

W: In die series hing er altijd een sfeer van Love, Peace en Happiness. De manier waarop vader Charles Ingalls viool speelde voor zijn kinderen of de manier waarop de Waltons elkaar goedenacht wensten bijvoorbeeld, de christelijke moraal werd daar in aanvaardbare porties doorheen geweven. In de EO Kinderkrant was er van aanvaardbare porties absoluut geen sprake meer.

P: Van mijn ouders mocht ik niet kijken naar dat soort series, snap je dat?

W: Ik denk dat je niet de enige was. Toen wij in de show ooit de tune van Het kleine huis draaiden en een prijs wilden uitdelen aan diegene die de tune als eerste herkende, moesten we bijna een minuut wachten voordat achteruit de zaal het verlossende woord klonk. Ik behoorde dus duidelijk tot een kleine, zwijgende groep kijkers. Die series waren lang niet zo populair als Pippi Langkous of de Fabeltjeskrant.

P: Was dat een teleurstelling voor je?

W: Ik voelde me ineens heel erg underground, dat vond ik niet erg. Toen wij in de jaren '80 samen in een punkbandje zaten heb ik ooit nog eens het nummer Prairiehouse geschreven met regels als: ,,Laura Ingalls drives me mad, the sister that I never had''.

P: Hebben je prachtseries de tand des tijds doorstaan?

W: Altijd draaide het er eigenlijk om hoe jezelf te voorzien in de eerste levensbehoefte, lekker in gesprek met Moeder Natuur en dat ziet er in deze tijd bijzonder ouderwets uit. Ook waren de thema's die de spanning erin moesten houden anders dan in de huidige tv-series. Bijvoorbeeld: er is een storm op komst. Dat was voldoende om de aandacht 50 minuten lang vast te houden.

P: Heb je ook iets met de huidige EO-kindertelevisie?

W: Nee, eigenlijk niet. Het ging in feite alleen om die drie series. Als mijn zoon tegenwoordig na Kabouter Plop getrakteerd wordt op twee zingende Positivo's en een christelijk kinderkoor, dan hoef ik de afstandbediening niet eens zelf te pakken. Dat is nu echt EO-kinderdrama.

P: Hadden wij met onze act vorige week de EO-jongerendag kunnen opluisteren?

W: Kwa positieve energie hadden we er zeker niet misstaan, er is bij ons ook ruimte voor samenzang met gospels als If I had words en The rivers of Babylon. Eigenlijk zijn wij 1 grote muzikale fruitmand. Maar bij `de gitaarsolo van de avond' zouden we toch door de mand vallen, ben ik bang. Born to be wild!

P: Dank je voor dit weer zeer verhelderende gesprek.

Heb je ook deze week een lezersvraag?

W: Jazeker, hoe heette de beer van James `Grizzly' Adams?