Kersen eten

Max en Vera hadden een berg kersen. Ze waren van plan de hele berg op te eten. Kersen vonden ze namelijk heel lekker. En wat moesten ze er anders mee?

Een van de leuke dingen van kersen was dat er pitten in zaten. Dit waren zogenaamde kersenpitten, nogal logisch - in kersen zaten geen abrikozenpitten. Dan zouden de kersen veel groter moeten zijn. En ze zouden naar abrikoos smaken. Dan waren het geen kersen meer. Vandaar dat er kersenpitten in kersen zaten.

Pitten moest je niet doorslikken. Dat wisten Max en Vera. Als je ze wel doorslikte, kwamen ze er ook gewoon weer uit, de volgende dag - in de poep. De maag kon pitten niet verteren, zoals dat heette.

,,Pitten moet je uitspugen'', had Max aan het begin van het kerseneten gezegd, ,,dat is het leukste. Wie het verste komt.'' De laatste tijd wilde hij overal een wedstrijd van maken. Daar werd Vera best wel eens moe van. Waarom mocht ze niet gewoon haar kersen eten en de pitten tussen haar vingertoppen uit haar mond nemen?

,,Moet je kijken!'' riep Max. Hij spuugde een pit uit. Met zijn tong maakte hij een rolletje waar hij de pit doorheen blies. De pit vloog met een boogje door de lucht en kwam wel een meter verderop op de grond neer. Vera deed het ook.

Haar pit maakte geen boogje, maar ging rechtdoor. Het leek wel een kogel. Hij kwam een meter verder dan de pit van Max op de grond terecht. ,,Zo'', zei Vera trots en ze pakte een nieuwe kers die via een klein takje aan een andere kers vastzat. Je kon het takje ook over je oor vouwen, dan had je oorbel van kersen. Max vond dat kinderachtig.

,,Nu ik weer!'' Max stak een kers in zijn mond en even later had hij een pit. Hij zoog zijn wangen naar binnen, rolde zijn tong op, opende zijn mond een beetje en knalde de pit zo hard mogelijk weg. Hij kwam net iets voorbij die van Vera op de grond.

,,Gefeliciteerd Max'', zei Vera.

,,Nou jij weer'', drong Max aan.

Maar Vera had geen zin meer.

Een tijdje lang zaten ze naast elkaar kersen te eten. Max spuugde zijn pitten uit - nou ja, hij liet ze eigenlijk gewoon uit zijn mond vallen - en Vera legde ze keurig op een servetje. Ze voelde aan Max dat hij probeerde iets nieuws te verzinnen. Ze wist ook waar hij mee zou komen, maar ze hielp hem lekker niet.

Toen zag Max het oude soepblikje dat onder de boom in het gras lag. Er had tomatensoep in gezeten. Dat was Max's lievelingssoep. Hij stond op en pakte het blikje. ,,Weet je wat...'' begon hij langzaam.

,,Ik weet het'', onderbrak Vera, ,,we zetten het blikje ergens neer en gaan er pitten in spugen. Wie er het meeste in krijgt, heeft gewonnen.''

Max keek haar aan. Zijn mond zakte open. Die mond was trouwens paars van alle kersen die hij had gegeten. ,,Hoe wist je dat?'' vroeg hij toen.

Vera schudde met haar hoofd. Ze lachte. Die Max toch. Hij dacht dat hij alles maar verzon en zij nooit iets. ,,Zet het blikje daar maar neer'', zei ze.

Max zette het blikje op de grond en kwam weer naast Vera zitten. Ze staken allebei een kers in hun mond en even later hadden ze een pit om mee te schieten. Ze keken elkaar aan en spuugden toen tegelijk in de richting van het blikje. En nu komt het: allebei de pitten kwamen rinkelend in het oude blikje terecht.