Robert Rodriguez' rad voor ogen

Toe, mama, vertel nu nog een keer het verhaaltje van die twee spionnen die elkaar te grazen namen (`they had to take each other out!'). Nou, vooruit dan, als je daarna zoet gaat slapen.

Er waren eens (een flashback onthult dat het in de jaren zeventig moet zijn geweest, de tijd van James Bond en Austin Powers) een man en een vrouw, beiden topspionnen van hun respectievelijke organisaties, die elkaar in opdracht in de gaten moesten houden. Maar ze werden verliefd en besloten na veel gezamenlijke avonturen om samen de moeilijkste opdracht die je bedenken kunt uit te voeren: een gezin te stichten en hun kinderen goed op te voeden.

Een van de wonderlijke veronderstellingen van Spy Kids, die regisseur, producent en scenarioschrijver Robert Rodriguez aannemelijk weet te maken, is dat Carmen (12) en haar kleine broertje Juni (8) niet in de gaten hebben dat hun moeder haar eigen verhaaltje vertelt.

Waarom zouden de kinderen elke ochtend voor school moeten trainen op een stormbaan, op de binnenplaats van een wonderbaarlijk huis op een eenzame klip, vol vernuftige gadgets? En wat zou dat thuiswerk van hun ouders (Antonio Banderas en Carla Gugino) aan enorme beeldschermen met geheime codes toch behelzen?

Rodriguez, die ook een grootmeester is van de flitsende montage, bewees in behoorlijk gruwelijke films als El Mariachi, Desperado, From Dusk Till Dawn en The Faculty, de kunst van de suspension of disbelief, het de toeschouwer een rad voor ogen draaien, perfect te beheersen. Nu wilde hij eindelijk eens een film maken waar ook zijn eigen kinderen van kunnen genieten, leidend tot een verrukkelijk spel met spionageclichés als vermommingen, geheime schuilplaatsen, goudvisvormige onderzeeboten, trouwringen die laserstralen uitzenden en schurken die streven naar de wereldheerschappij. Rodriguez slaagt er zelfs in ons ervan te overtuigen dat Mexico-Stad aan zee ligt.

Reken maar dat kinderen het leuk vinden, zo'n film waarin twee leeftijdsgenootjes hun ouders moeten redden uit de klauwen van genadeloze schurken, van wie een de presentator van je favoriete kinderprogramma op de televisie blijkt te zijn. En als het te eng wordt, met echte verwondingen of vechtpartijen, dan zegt moeder in beeld dat je maar even de andere kant op moet kijken, welke opdracht de camera prompt uitvoert.

Spy Kids, een verrassend groot succes in Amerika, is ook een film voor volwassenen, die de fijnere nuances van de plot, van de ambivalente gevoelens van ouders over gezinsverantwoordelijkheid en hun onverminderde behoefte aan avonturen kunnen begrijpen, de nauwelijks ironische verheerlijking van het gezinsleven als dichterlijke vrijheid kunnen waarderen, of de talloze verwijzingen naar spionagefilms weten te duiden.

Gelukkig wordt dan ook niet alleen een Nederlands nagesynchroniseerde versie hier uitgebracht, maar ook het origineel. Als je niet uitkijkt, vergeet je zelfs dat Spy Kids een kinderfilm is, zoals elke geslaagde sprookjesfilm appelleert aan het bij elke leeftijd passende vermogen tot verwonderen en betoverd worden.

Daarom is het ook beter om tevoren zo min mogelijk te weten over de verrassingen die Rodriguez de kijker bezorgt, over de sterren die hij in gastrollen laat optreden en over de verrassende plotwendingen. Het enige vereiste is de bereidheid van de kijker om zich een verhaaltje te laten vertellen voor het slapen gaan.

Spy Kids. Regie: Robert Rodriguez. Met: Antonio Banderas, Carla Gugino, Teri Hatcher, Alan Cumming, Alexa Vega, Daryl Sabara, Tony Shalhoub, Cheech Marin, Danny Trejo, Richard Linklater, George Clooney. Nederlandse versie in 100 theaters, originele versie in 35 theaters.