Disney in stijl Chuck Jones

Door allerlei software wordt animatie steeds realistischer. Een programmaatje voor haren en huid, eentje voor skeletten, overal wordt aan gewerkt. Maar waarom zou animatie, waar per definitie alles mogelijk is, per se realistisch moeten zijn? Deze vraag stelde de Disneystudio zichzelf ook, getuige The Emperor's New Groove (Keizer Kuzco). Waar vroeger alles zo driedimensionaal mogelijk moest worden, daar is Keizer Kuzco bewust plat en tweedimensionaal gehouden. De decors werden sterk vereenvoudigd en de karakters grijpen qua uiterlijk terug naar de Disneypersonages van de jaren vijftig. Zeer sterk werkt de keuze om aan te leunen bij de anarchistische animaties van Tex Avery en het speelse werk uit de jaren veertig die in de Warner Bros. studios werd gemaakt door tekenaars als Chuck Jones (Bugs Bunny, Daffy Duck). Die lichte anarchie en speelsheid werkt heel fris. Zo zet de pre-Columbiaanse keizer Kuzco als verteller het verhaal stil als de andere karakters meer aandacht dreigen te krijgen. Dit is echter niet alleen speels of fantasievol postmodern, het past bij het karakter van Keizer Kuzco. Hij is narcistisch en uiterst egoïstisch, tot het nare af.

Zo'n zelfgeobsedeerd, hooghartig `naar' karakter als hoofdrol maakt deze Disney minder kleurloos dan de laatste vijf jaar het geval was. Natuurlijk leert hij om uiteindelijk minder gericht te zijn op zichzelf en om respect te hebben voor anderen maar die moraal behelst slechts de laatste vijf minuten. De overige 80 minuten mag hij zo onaangenaam zijn als hij maar wil. Keizer Kuzco heeft de vorm van een sprookje met heks, sullige helper, goedige dikzak, transformaties en wijze lessen. Maar het is allemaal lekker vet aangezet: de heks is zeer lelijk en heeft een onaangename krasstem (jazzlegende Eartha Kitt leeft zich lekker uit), en de helper is dommer dan dom. De beginsequentie spreekt wat dat betreft boekdelen. Het swingende nummer Perfect World wordt gezongen door de persoonlijke `theme song guy' van de keizer, niemand minder dan Tom Jones. Het is een exuberant vormgegeven zang- en dansnummer dat de stijl en inhoud van de film al meteen dekt. Iemand die in de weg staat bij het dansen wordt door Kuzco uit z'n kasteel gegooid, de tekst van het lied is zich zeer bewust van zijn status als openingsnummer van een animatiefilm, evenals het gegeven dat Tom Jones de `theme song guy' is. Verbazend is dan ook dat het nummer geschreven is door Sting, die over de eindcredits zo'n typisch wezenloos Sting liedje mag kwelen. Of gaan in dit geval de schrijfcredits naar medecomponist David Harley? Een animatiefilm die zichzelf bewust presenteert als kunstmatig, over the top en licht anarchistisch, terwijl de concurrentie nog steeds streeft zo realistisch mogelijk te zijn, heeft een streepje voor.

Aan het Nederlandse publiek wordt veel plezier onthouden; op een theater na moeten de luisteraars het stellen met Simone Kleinsma in plaats van Eartha Kitt en Bl?fzanger Pascal Jakobsen voor Tom Jones.

The Emperor's New Groove (Keizer Kuzco). Regie: Mark Dindal. Met de stemmen van: David Spade, John Goodman, Eartha Kitt en Patrick Warburton (originele versie); Roeland Fernhout, Jack Wouterse, Simone Kleinsma, Erik van Muiswinkel (Nederlandse versie). In: 102 theaters (Nederlandse versie); Calypso, Amsterdam (originele versie).