Letsel

Aan de 23-jarige studente die in Santpoort beide benen verloor onder een optrekkende trein en nu twee miljoen eist van de Nederlandse Spoorwegen in plaats van de drie ton waarmee men haar wil afschepen: doorgaan! Vertrouw op een goede letseladvocaat en procedeer dóór tot ze er scheel van zien.

Zóveel is er niet meer voor nodig om deze NS omver te blazen. Ik sprak twee dames moeder en dochter – die afgelopen vrijdagavond rond negen uur met de trein vanuit Amsterdam naar Eindhoven probeerden te reizen. Er ging geen trein en nadere informatie bleef uit. Want je hoort de media er niet meer veel over, maar de chaos bij NS is vooral in Amsterdam – de laatste dagen groter dan ooit. Alsof er een geniepige guerrilla gaande is van onwillig personeel.

Toen namen de dames maar een trein richting Breda. Ze kwamen omstreeks middernacht in Dordrecht terecht. Daar wilde NS hen achterlaten. Dat gaat zomaar niet, zei de dochter, mijn moeder is 87 jaar, die moet vanavond thuiskomen. Om twee uur 's nachts waren ze thuis. Per taxi. Op kosten van NS.

Doorgaan dus, als je een conflict met NS hebt, en zoek, ook in geval van letselschade, zoveel mogelijk de publiciteit. Uit eigen ervaring weet ik dat grote organisaties daar zeer gevoelig voor zijn.

Toevallig belde mij vorige week een letseladvocaat op, die mij vijftien jaar geleden een aangrijpend dossier had voorgelegd. Het ging over een 38-jarige vrouw die vanaf 1968 door haar huidarts onzorgvuldig was behandeld voor huidkanker aan haar neus. De arts had de ziekte onderschat en was aan het knoeien geslagen met allerlei loze middeltjes en een te riskante bestraling (,,Ik zet de stofzuiger er maar eens op'', had hij gezegd).

De tumor breidde zich uit. Toen ik de vrouw in 1986 sprak, was haar neus half weggevreten. Het was duidelijk dat ze ongeneeslijk ziek was. De arts was inmiddels veroordeeld tot een berisping door het Medisch Tuchtcollege (ook in beroep), en de vrouw eiste een schadevergoeding van zijn verzekeringsmaatschappij.

De maatschappij wilde de claim aanvankelijk met niet meer dan drie mille afkopen. De advocaat van de maatschappij had in een restaurant een ontmoeting gehad met de patiënte, haar eens bekeken en gezegd: ,,Nou, mevrouw, het valt toch reuze mee.'' Uiteindelijk ging men tot 25 mille op voorwaarde dat daarmee alle aanspraken zouden vervallen.

In die fase wendde de letseladvocaat zich tot mij. Ik las de gruwelijke feiten, vroeg de maatschappij om commentaar en kreeg alleen te horen dat de Medische Tuchtcolleges er niets van begrepen. Toen publiceerde ik. De letseladvocaat had inmiddels een claim van ruim een half miljoen ingediend.

Uiteindelijk ging de maatschappij volledig door de knieën. Dankzij de publiciteit, zei de advocaat mij vorige week. Zelden heb ik mij zo graag laten gebruiken.

De patiënte was een jaar later dood.