Verhuurterreur

Huren is ook niet alles. Amsterdam heeft vorige week een meldpunt ingesteld waar mensen kunnen klagen over `ongewenst verhuurgedrag' door huisbazen.

Een van de slachtoffers van dit fenomeen is de zeven jaar geleden uit New York overgekomen Alain Treney (34). Hij woont in een appartementje op de eerste verdieping van een pand aan de Marnixkade. ``Een langzame marteling'', zo omschrijft hij wat hem is overkomen. Een jaar geleden trok hij in de woning. Een vriend gaf hem het bankrekeningnummer van de vrouw aan wie hij elke maand vierhonderd gulden huur overmaakt. Hij heeft geen huurovereenkomst, zelfs niet mondeling, wel worden de huurpenningen stilzwijgend aanvaard. Drie maanden geleden begon de vrouw hem weg te treiteren. Klusjesmannen zetten een nieuw slot op zijn voordeur. ,,Ze stonden te lachen toen ik er niet in kon'', zegt de Amerikaan. Hij werkt in een coffeeshop en maakt elektronische muziek. Ooit hoopt hij een beroemde rockster te worden. Bladerend in zijn agenda somt Treney een reeks onverwikkelijkheden op. Kabeltelevisie afgesneden terwijl hij rustig zat te kijken. Water afgesloten. Bouwvakkers die op de vloer van het appartement boven staan te timmeren en hem van zijn nachtrust beroven. In het halletje toont Treney het ,,pièce de résistance'': een gat waar de vrouw een videocamera liet plaatsen en die inmiddels door de politie is verwijderd. Onlangs kreeg hij duizend gulden aangeboden als vertrekpremie. ,,Maar ik wil geen geld'', zegt Treney. ,,Ik wil een huis. En ik wil dat deze mevrouw wordt aangepakt.''

Het kan nog erger. Aan de Spinozastraat lijdt Amber Kleveringa, een 29-jarige studente culturele studies, sinds twee jaar onder de ,,terreur'' van twee broers die er inmiddels in zijn geslaagd zeven van hun negen huurders eruit te werken. Brievenbussen zijn verwijderd. Er ontstonden vreemde lekkages, meestal zodra luidruchtige nachtclubdanseressen zich bij thuiskomst gingen douchen. Er zijn brieven onder haar deur geschoven. Er is gevochten waarbij volgens de studente de hardste klappen zijn uitgedeeld door een broer die zevenvoudig kampioen teakwondo is. ,,Heel eng'', zegt ze. Haar oma is opgebeld. Haar ouders in Zutphen hebben bezoek gekregen. Maar Amber wil niet wijken. ,,Dit is voor mij een principiële zaak. Als we dit gedrag in Nederland tolereren, accepteren we dat meneer crimineel de baas is en dat angst zal regeren.''

Projectleider Guido Zijlstra van het Amsterdamse meldpunt noemt de gevallen ,,excessen''. Hij vertelt dat de kiem voor het conflict vaak wordt gelegd wanneer huurders naar een gemeentelijk `huurteam' stappen om huurverlaging af te dwingen. Vooral de kleine particuliere verhuurder wil dan nog wel eens voor eigen rechter spelen door het onderhoud te staken of post kwijt te maken of erger. Ze voelen zich gedwarsboomd in hun wens om hun pand op te knappen en de appartementen in tijden van schaarste voor een stevigere prijs te verhuren of het pand met een mooie winst te kunnen verkopen. Overigens valt het vragen van een hoge huur ook onder ongewenst verhuurgedrag, zegt Zijlstra, ook al is het niet onwettig.