Column

Supporter

Dus je kijkt op Teletekst, ziet dat de Eindhovense hockeyclub Oranje Zwart geen landskampioen geworden is en kan een zachte glimlach niet onderdrukken. Dat komt door die voorzitter die ze daar hebben. Die man is een of andere poenpooier en die liet de jongens niet harder trainen om kampioen te worden, maar trok zijn portemonnee en ging Australiërs shoppen. Zielig? Ik vind van wel. Sport is toch sport? Club tegen club. Wie het hardste traint en het beste speelt wordt kampioen. Dat is toch niet te koop? In het voetbal doe je dat, maar die sport is dan ook helemaal verziekt. Hockey is toch zondagmiddaggezelligheid. Potje spelen, biertje toe. Maar ook hier regeert de poen. De ordinaire nieuwe rijken hebben de macht gegrepen. Handelaren in plastic bestek zwaaien de scepter. Onroerendgoed-boeren maken de dienst uit. Nu wapperen alle spelers van club naar club. Wie het meest dokt. Hoorde zelfs de roddel dat de hockeyclub Laren voor bepaalde meisjes een huis gaat kopen. Als ze maar blijven. De hockeyclub Amsterdam heeft ook zo'n rare voorzitter. Zo'n man die de hele dag aan zijn eigen erectie loopt te kleien. Weldoenertje spelen. Hockey echt belangrijk vinden. Sneu type dus.

Daarom kon ik gistermiddag, toen ik zag dat Oranje Zwart het weer niet gered had, een zachte glimlach niet onderdrukken. Had ook wel weer medelijden met die voorzitter. Hockey is zijn ziel en zaligheid, heeft er zelfs een paar ton voor over en dan toch de boot weer missen. Karel Aalberssyndroom.

Voor mij was het een prima seizoen. Bloemendaal op zijn reet, Amsterdam aan flarden en Oranje Zwart in diepe rouw. En dat allemaal door dat sneue geld. Zullen we volgend jaar weer gewoon gaan spelen jongens? Om de punten, het kampioenschap en een pilsje. Het is maar hockey! Of moeten jullie even met de psycholoog overleggen?