Steengoed bad

Het geknaag aan het calvinistische levensgevoel kreeg aan het einde van de jaren tachtig een aardige opwelling. Het was het begin van een periode waarbij krotjes met paleisprijzen van eigenaar zouden wisselen. Het was ook de aanloop tot het tijdperk dat er tonnen oplosten in omvangrijke badkamer- of keukenverbouwingen. Velen die op de AEX triomfeerden, spoelen inmiddels het nationale zuinigheidssyndroom van zich af in een designbad van Philippe Starck. Een enkeling ziet in de dadendrang van Starck niet meer dan een bonte verzameling objecten voor de vormgevoelige massa en moet daarom noodgedwongen uitwijken naar ware exclusiviteit.

Zij die daarom niet willen weken in het gestandaardiseerde designwerk van de Franse Starck, stappen in het bad van de Italiaan Claudio Silvestrin. Voorwaarde aan een eventuele plaatsing van deze negenhonderd kilo wegende creatie – zonder water – is wél dat het huis er constructief tegen bestand moet zijn. Een andere conditie is dat de badkamervloer aanzienlijk verhoogd of verdiept moet worden omdat onder het bad alle techniek en leidingen aan het oog zijn onttrokken. En dan nog zijn de zorgen voor een aspirant-bezitter niet voorbij. Door zijn afmetingen van 2.10 bij 1.25 meter is dit reusachtige halve ei van steen in een leefruimte met standaarddeuren niet te plaatsen. Met dergelijke praktische vraagstukken houdt een designer als Silvestrin zich natuurlijk helemaal niet bezig. Zijn ontwerp is van het soort waar een hele badkamer omheen moet worden gebouwd.

Silvestrin kreeg zijn opleiding in Milaan en vertrok voor het vervolgen van zijn studie naar de Architectural Association in Londen. Daar is hij blijven wonen en hij geeft er tegenwoordig les aan de Bartlett London School of Architecture. Zijn minimalistische design is onder meer terug te vinden in het Londense Hempel Hotel en enkele winkels voor Giorgio Armani. Na het ontwerpen van diens winkel in Parijs, kreeg hij ook de opdracht voor de recent geopende Milanese megastore Armani Casa. Ook bij de mode-ontwerper Calvin Klein zijn Silvestrins sobere stijl, ideeën en perfectionisme in de smaak gevallen. Zo ontwierp hij voor Klein zowel winkels als zijn huis in New York. Steen speelt in Silvestrins ontwerpen vrijwel altijd een essentiële rol. Onder de naam I Fiumi – `De Rivieren' – ontwierp de minimalist uit Milaan een nieuwe badkamerserie voor het Italiaanse Boffi. Het bedrijf geldt internationaal als dé trendsetter op het gebied van innovatief keukendesign, maar wilde zich met I Fiumi ook profileren in de badkamer en benaderde Silvestrin. Naast zijn uit steen gehouwen bad Po ontwierp hij Brenta, Rubicone en Piave, een sober gevormde serie consoles, wastafels en waskommen. Voor de creatie van zijn bad maakt Silvestrin gebruik van een reusachtige steen, waarvan de bron en precieze soort geheim worden gehouden. Mistig spreekt Boffi over pietra del deserto, dat zoveel wil zeggen als `steen van de woestijn'. Het vinden van het juiste blok alleen al is een behoorlijke zoektocht. Platen snijden uit steen is niet zo lastig, maar als je na dagen hakken in een rotsblok op een vervelend adertje stuit, dan is de steen onbruikbaar en zit Boffi zonder bad. Het hakwerk, de zoektocht en de zorg moeten deze stenen diepte-investering rechtvaardigen. Zij die door bezitsdrang worden verblind, moeten wel bedenken dat poedelen in Po de eerste vijf jaar neerkomt op een bedrag van ruim vijfentwintig gulden per dag.

Boffi Bagni: I Fiumi. Bad Po ontworpen door Claudio Silvestrin

ƒ 50.000 (gewicht 900 kilo, afmetingen: 2.10m bij 1.25m); één maatje kleiner ƒ 45.000 (800 kilo, afmetingen 1.90 bij 1.25 meter). Informatie bij Hilco ten Hoeve, Rotterdam, tel. (010) 411 00 91, info@hilcotenhoeve.nl en www. hilcotenhoeve.nl