HET LEVEN ALS EEN UITPUTTINGSSLAG

Lambert Schuurs (38) combineerde tophandhandbal met het lopen van ultramarathons. De directeur van een textieldrukkerij werd zaterdag als recordinternational uitgeluid met een All Star-wedstrijd.

John Irving zou met zijn voorliefde voor extreme mensen Lambert Schuurs voortreffelijk als personage voor een boek kunnen gebruiken. Maar de Amerikaanse schrijver kent de Nederlandse handballer niet; omgekeerd geldt hetzelfde. Dat laatste verbaast Fridus Schuurs geenszins, want de vader noemt zijn befaamde zoon zonder omwegen een cultuurbarbaar.

Pa Schuurs heeft veel respect voor Lambert, laat dat duidelijk zijn, maar het bestaan van een topsporter vindt de verwekker van de recordinternational (312 caps) tamelijk eenzijdig. Fridus Schuurs had graag gezien dat zijn zoon wat vaker de oogkleppen had afgezet om kennis te nemen van de wereld buiten de muren van de sporthal. Maar een goed gesprek over actuele zaken voerden vader en zoon nimmer. ,,Een krant leest Lambert zelden en van politiek of cultuur heeft hij helemaal geen weet. Het interesseert hem he-le-maal niks'', betreurt Fridus Schuurs.

Die houding ergerde vader Schuurs eveneens in zakelijke zin. Lambert nam vijf jaar geleden, samen met een schoonzoon, zijn textieldrukkerij over zonder zich al te vaak aan de vergadertafel te melden. ,,Als beleidsmaker heeft hij zich slecht ontwikkeld'', foetert Fridus Schuurs nu nog. ,,Ik had vaak moeite om hem in besprekingen te krijgen. `Ik hoor het wel', was zijn standaard antwoord. Lambert stond op het standpunt dat de rest vanzelf komt als de productie goed loopt. Hij is wars van witte boorden, meer het type van `rammen maar'.''

Inmiddels heeft de familie Schuurs het bedrijf gesplitst in een commerciële tak en een productietak. Het spreekt voor zich dat Lambert de leiding heeft over de productie en zijn zwager de beleidskant voor zijn rekening neemt. De handballer is gelukkig met die oplossing. Kan hij zo nu en dan bijspringen op de werkvloer. Want Schuurs junior is te energiek om louter de rol van directeur te spelen.

Maar zelfs na een dag hard werken met aansluitend een pittige training heeft Lambert Schuurs nog energie over. Hij heeft een masochistische drang zijn lichaam af te beulen. Om in die behoefte te voorzien heeft Schuurs naast het handbal een tweede uitlaatklep gevonden in het lopen van ultramarathons. En dan niet over de vlakke Hollandse wegen. Nee, Schuurs werd derde in de Himalaya Run, eindigde als vijfde in Dead Sea Ultra Marathon, een loop vanaf Amman door de Jordaanse woestijn naar de Dode Zee, en finishte hij twee minuten voor Gerard Nijboer in de Jungfrau Marathon, de enige Europese wedstrijd over 42 kilometer en 195 meter die bergop gaat.

Wie kennisneemt van Schuurs' volle dagindeling, stelt hem standaard de vraag: `Waar haal je de tijd en de energie vandaan? De Limburger lacht dan minzaam en antwoordt: ,,Ik leef volgens een strak schema: om zes uur op, tot een uur of vijf, zes werken, twee uurtjes thuis en dan trainen. En die inspanningen heeft mijn lichaam gewoon nodig; daar voel ik me prettig bij. Zelfs op zondag sta ik op zeven uur op om 25 kilometer te hardlopen.''

Voor echtgenote Monique betekent het huwelijk tevens een verbond met de eenzaamheid. ,,Gelukkig hangt op veel plekken in huis zijn foto'', grapt de moeder van twee dochters (zeven en vijf) en één zoon (twee). Maar moeite met het intensieve leven van haar man zegt Monique Schuurs niet te hebben. ,,Ik weet niet beter. Ik zal moeten wennen als hij ooit vaker thuis is. Ik ben wel blij dat hij niet meer met de nationale ploeg op pad hoeft. Dat vond ik net iets te veel van het goede. Bovendien als het handbalseizoen voorbij is, heeft Lambert altijd meer tijd.''

Monique Schuurs heeft wel een wens: de eerstvolgende keer dat haar man, waar dan ook ter wereld, een ultramarathon loopt, wil ze mee. De verhalen waarmee hij thuiskwam, hebben haar enthousiast gemaakt. ,,Heb ik ook een keer vakantie, want aan rust kom ik amper toe.''

Rust is in huize Schuurs in Nieuwstadt, een dorp onder de rook van Sittard, een relatief begrip. Het is dat Lamberts ouders hem in zijn jeugd hebben afgeremd, anders had hij ook fanatiek getennist en paardgereden. Vader Fridus: ,,Maar daar hebben we een stokje voor gestoken toen hij op de mavo slecht presteerde. Hij mocht één sport kiezen. En dat werd handbal.''

In wezen een keus die niet strookte met zijn instelling, want Schuurs combineert plichtsbesef met zelfdiscipline, uitgerekend twee eigenschappen waaraan het teamsporters nog wel eens ontbreekt. Ondanks zijn ergernissen over de vele `druiloren' met wie hij te maken kreeg, bouwde Schuurs voor Nederlandse begrippen een indrukwekkende handbalcarrière op. Na zijn debuut als zestienjarige bij Sittardia, volgde twee jaar later al zijn eerste wedstrijd in de nationale ploeg. Talrijke landstitels, kwartfinaleplaatsen in de Europa Cup en 312 interlands maakten van de cirkelloper Schuurs een handbalmonument, die bovendien tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau en Lid van Verdienste van het Nederlands Handbal Verbond (NHV) werd benoemd.

Volgens Bert Bouwer, vriend, oud-ploeggenoot en oud-trainer, komen Schuurs die onderscheidingen toe. ,,Een gouden gozer.'' Meer dan deze drie woorden heeft de bondscoach van de nationale vrouwenploeg niet nodig om zijn kameraad te typeren. ,,Het jawoord van Lambert is altijd een diepgaand ja. Een unieke vent, die staat voor wat hij doet. En altijd een tomeloze inzet aan de dag legt. Over Lambert zeg ik altijd: die had je moeten kunnen klonen. Enige `minpuntje' is volgens Bouwer zijn zachtaardigheid. ,,Lambert is geen mens van conflicten en al helemaal geen man die de barricaden bestijgt.'' En soms is dat nodig, hoor je de provocatieve Bouwer daar aan toevoegen.

Bouwer zal hebben opgekeken toen Schuurs afgelopen seizoen botste met Sittardia-trainer Gino Smits. De loyalist bij uitstek verdween uit de selectie, maar niet bij Sittardia. De clubman Schuurs voelde zich allerminst te goed om het seizoen in het tweede af te maken. En met Schuurs in de ploeg werd Sittardia 2 hoe kon het ook anders – kampioen.

De kater na het feest was amper verwerkt of Schuurs vertrok naar België, waar Sporting Neerpelt hem had gevraagd de play-offs en de bekerfinale mee te spelen. De Belgische titel bleek te hoog gegrepen, maar Schuurs keerde wel als bekerkampioen van België terug in Sittard. Hij kon vanzelfsprekend blijven bij Neerpelt, maar koos voor een aanbieding die in Limburg voor opzien baarde. Schuurs speelt komend seizoen namelijk bij BFC uit Beek, de grote rivaal van Sittardia. ,,Dat doet pijn, véél pijn'', verwoordt vader Schuurs, en oud-voorzitter van Sittardia, de gevoelens in en rond Sittard.

Maar Schuurs koos voor BFC, omdat hij op het hoogste niveau wil blijven spelen en omdat Beek om de hoek is. Naar Neerpelt op en neer betekent twee uur rijden. En dat wrikte in de overvolle agenda. De wedstrijden tegen Sittardia worden voor Schuurs komend seizoen emotionele duels, want hij verlaat de vereniging na 25 jaar met bloedend hart. ,,Ooit kom ik terug'', weet hij zeker. ,,Ik ben een Sittardia-man. Maar de club wordt nu geleid door mensen zonder een Sittardia-hart.''

Schuurs sprak die woorden zaterdag uit met pijn. Want het kan ook anders, bleek die middag in Nieuwegein. Talrijke vrienden waren naar sporthal Galecop gekomen om, voorafgaande aan het handbalgala, de All Star-wedstrijd van Schuurs mee te maken. In Schuurs' team, dat tegen een topselectie van eredivisiespelers aantrad en met 26-26 gelijk speelde, draafden oude vrienden op als Bert Bouwer, Malik Besirevic, Wil Jacobs, Patrick van Olphen, Harold Nusser en Martijn Kunnen. Zij waren het handballen nog niet verleerd. ,,Ik heb ook bewust spelers gevraagd die nog een redelijk niveau hebben. Ik wilde per se geen afscheid met een `ouwe-lullen-team'. Het moest wel een pittige wedstrijd worden.'' Dat werd het en dus was het goed, vond zelfs Schuurs.