GUO WENJING

,,Al vierduizend jaar worden hier mensen gegeten en nu pas dringt het tot me door: het valt zwaar een echt mens te vinden.'' Aldus een passage uit het Dagboek Van Een Gek van Lu Xun (1918), de eerste Chinese roman naar Westers voorbeeld. Het werk inspireerde Guo Wenjing tot zijn meest imponerende compositie: Wolf Cub Villa.

Een opname van het werk uit het Holland Festival van 1994 werd op cd gezet, en meestal hoor je dan direct het verschil tussen studiowerk en de registratie van een publieksuitvoering. Maar ditmaal klinkt het uitstekend en dat moet ook, want Wenjing werkte de klank zonder schetsen vooraf zo direct mogelijk uit.

Het timbre is verreweg het belangrijkste aspect. Een te doffe of te lichte kleur is een ernstiger vergrijp dan een aantal fout gespeelde noten. Die kleuringen zijn overwegend duister, grauw en rauw, passend bij het verhaal van de gek die zijn eigen dochter opeet. Als hij met geweld een medicijn krijgt toegediend, denk je meteen aan Bergs Wozzeck.

De muziek van Wenjing klinkt even hallucinerend, maar niet zozeer emotioneel overdonderend. Zijn stuk wordt nergens pompeus, en geen enkele partij is verdubbeld in muziek zo scherp als een mes. Nigel Robson is een indrukwekkende Gek en ook de overige solisten spreken aan. Maar bovenal is dit een schitterende prestatie van het Nieuw Ensemble, dat excelleert in passie en precisie, kleur en karakter.

Guo Wenjing: Wolf Cub Village, solisten en Nieuw Ensemble o.l.v. Ed Spanjaard, Zebra Records 002.