Fraai ballet `Kurt Weill' mist samenhang

Kurt Weill heet het nieuwe avondvullende ballet dat Krysztof Pastor voor Het Nationale Ballet maakte. Een korte krachtige titel die de fantasie prikkelt. Want wat kun je als toeschouwer verwachten: een werk over het leven van de in 1900 in Duitsland geboren componist die in 1950 als Amerikaans staatsburger stierf, of een realistisch verhalend ballet in de sfeer en stijl van Weills meest bekende theaterstukken Die Dreigroschenoper en Die Sieben Todsünden? Of zou het een reis worden door Weills omvangrijke muzikale oeuvre?

Het is vooral het laatste geworden. Pastor koos 27 vrij chronologisch opgebouwde fragmenten. Variërend van Gebet, dat Weill als 15-jarige jongeling creëerde, via sonates, koorwerken, symfonieën, opera's en Broadway-musicals, tot een collage van rockinterpretaties van zijn songs door onder andere David Bowie en Tom Waits. Pastor heeft het zich daarmee niet gemakkelijk gemaakt, vooral omdat hij zijn danscomposities in de allereerste plaats abstract wilde houden.

Het resultaat roept dan ook tegenstrijdige gevoelens op. Wat dans betreft zit Kurt Weill vol schitterende onderdelen. Vooral sommige soli en duetten zijn ronduit magnifiek. Met name de soli voor Gaël Lambiotte die het werk openen en afsluiten, en de duetten van Lambiotte en Sofiane Sylve; van Sabine Chaland en Altin Kaftira; van Steven Etienne en Cedric Ygnace; en van Frederico Bonelli en Roger Jansen. Daarin wordt een opwindende, rijke bewegingsinventiviteit gekoppeld aan een ongekunstelde expressiviteit die de harmonie en helderheid van Pastors danstaal een sterke overtuigingskracht geeft. Ook al omdat de uitvoerenden er die extra eigenheid in weten aan te brengen, die je weer eens doet ervaren hoe inspirerend en bepalend de samenwerking tussen maker en gelijkgestemde uitvoerenden kan zijn.

Eigenlijk zijn alle ingrediënten van grote kwaliteit; het toneelbeeld, de bijdragen van koor, orkest en de voortreffelijke zangers Janny Zomer, Franklin Dolphin Wong en Frank Fritschy. Ook de niet opdringerige kostumering van Colette van Landuyt toonde een enorme betrokkenheid.

Toch is Kurt Weill niet het meesterwerk geworden dat je op grond van al dat moois zou denken. Er ontbreekt een dwingende samenhang, een onontkoombare logica in de opeenvolgende onderdelen, een meevoelbare dramatische lijn en er is een te veel van dezelfde fraaie beelden en impressies. De boeiende film-, video- en andersoortige beelden missen een emotionele verbondenheid met wat er aan dans te zien is.

Het is te hopen dat Krysztof Pastor de gelegenheid krijgt zich langer met Kurt Weill bezig te houden om het hechter te construeren, om er in te kunnen snoeien. Het ballet en hij verdienen na deze schamele vijf voorstellingen rust en reflectie om uit een doos vol losse juwelen een uitgebalanceerd sieraad te maken.

Voorstelling: `Kurt Weill' door Het Nationale Ballet. Choreografie: Krysztof Pastor. Muziek: Kurt Weill. Muzikale medewerking: Het Nederlands Balletorkest o.l.v. Thierry Fischer en het Nederlands Theaterkoor o.l.v. Nicolas Mansfield. Gezien: 15/6 Het Muziektheater, Amsterdam. Aldaar t/m 21/6. Inl.: (020) 6255 455. of www.het-muziektheater.com.