De Volksdope

Leuk weekeinde gehad. Zaterdag deed ik mee aan een atletiekinterland voor veteranen in de buurt van Parijs waar voor het eerst dopingcontroles werden gehouden. Tot mijn spijt heb ik persoonlijk hiervan niet veel gemerkt. Lijkt me wel spannend om stralend en spetterend een bijdrage te leveren aan de zuivering van de sportende mensheid. Overigens kwamen in Méru alleen Frankrijk en België opdagen. Nederland en Engeland zegden praktisch op het laatste moment af, maar niet wegens die controles op dope natuurlijk. Een kwestie van ploegopstelling die men niet rond kon krijgen. Of van budget. Of van ongunstige planning. Er waren verschillende en tegenstrijdige versies in omloop omtrent die afzeggingen.

De volgende dag stond ik alweer op een Nederlandse baan waar jongere atleten hun tweede competitieronde afwerkten. Ik merkte snel dat er een ongebruikelijke vorm van opwinding heerste rondom het ovaal van kunststof. Er ging een krant van hand tot hand, begeleid met kreetjes van verbazing. Het betrof de zaterdagsportkatern van de Volkskrant waarin onder de kop `Eerlijke doping' door Bart Jungmann vurig gepleit werd voor het vrijgeven van doping en het afschaffen van controles. De kreetjes luidden: `zijn ze daar op de Wibautstraat soms op hun EPO-hoofden gevallen?' `Wil je deze vod alsjeblieft niet onder mijn neus schuiven', `denk je dat die Jungmann zelf in de handel zit?'. Ik maakte een sussend gebaar: `neem die permissieve jongens niets kwalijk, het is gewoon mijn schuld. Ik heb ze per ongeluk boos gemaakt en toen hebben ze hun kop verloren.'

Het zit zo, vervolgde ik glimlachend. Afgelopen maandag verbaasde ik me over de slaafse volgzaamheid van die volksjongens voor het slappe bestuur van hun landgenoot Hein Verbruggen (baas van de wielerunie) inzake antidopingbeleid. Een paar dagen later brak op de Wibautstraat de hel los, via een column van Bert Wagendorp. Normaal gesproken is Bert een aimabele, intelligente en veelzijdige jongen. Heeft ook nog door een roman neer te pennen aan de fictie gelebberd. Is misschien ook in de fictie blijven steken en kan de gecompliceerde wereld niet meer op zijn juiste waarde schatten. En Bert is ook nog een ras Nederlander van vreemde smetten vrij. In zijn stukje fulmineerde hij tegen de 'liberale' NRC en zijn Belg (Hugo Camps) en Fransman (ikzelf) die het standpunt van de `sociaal-democraten van de Volkskrant' over doping `keer op keer (?)' ridiculiseren. Bert was bereid in een zeer uitgebreide uiteenzetting van twee zinnen aan het eind van zijn stukje `nog een keer uit te leggen' hoe het er in zijn fictieve hersenpan aan toe gaat. `Of je liberaliseert dope, of je schaft topsport af.' Dit éénpuntprogramma is misschien niets meer dan een open sollicitatie van Wagendorp richting Leefbaar Nederland.

Vervolgens werd het in het biechthokje van de ex-katholieken een ware heksenketel. Na een historische vergadering met mei '68-allures en veel zwarte koffie werd besloten de permissieve weg resoluut in te slaan. `Laten we origineel, taboedoorbrekend en sociaal-democratisch pleiten voor de mondialisering van de dope. Laten we ons EPO-bootje op de Champs-Elysées van de repressievelingen parkeren. Heeft Nederland soms geen succes geboekt met zijn abortusboot en pil van Drion?' Vervolgens werden er bijvoeglijke naamwoorden, half zinnetjes, hak-op-de-tak-quotes, grapjes en woordspelingen door elkaar geklutst, alsmede versterking geroepen uit stoffige kasten waarin de lijken van Erik de Bruin en Henk Kraaijenhof stonden te rotten. Dan pas verzon iemand (naar verluidt een Roemeense werkster die per toeval op dat moment de asbakken van het vergaderhok van De Volksdope aan het legen was) de kop `Eerlijke doping', om toch iets boven deze prietpraat te plakken.

Goed, zeiden de jonge atleten, we weten genoeg. Je hoeft heus niet inhoudelijk op deze stamppot van koeterwaals in te gaan. Tut tut, antwoordde ik, ook zwakbegaafden verdienen compassie en aandacht. Maar even geduld, in ben klein behuisd en mijn ruimte is deze week al op.