Column

Partnerpraat

Gerda is vernederd. Gerda woonde twaalf jaar met Henk en wilde hem via een televisieprogramma ten huwelijk vragen. Henk wilde dat niet, weigerde naar de Aalsmeerse studio te komen, zag ondertussen dat hij twaalf jaar met een complete randdebiel had gewoond en is nu door Gerda gedumpt. Gerda vertelt haar verhaal in de krant. De presentator van het programma komt ook aan het woord, vindt het ook heel erg voor Gerda en vertelt dat de producent zelfs psychologen naar het huis van Henk heeft gestuurd om met hem te praten. Op dat moment denk ik: dus er zijn psychologen, die namens Endemol, op stap gaan om met kerngezonde mensen, die weigeren om mee te doen aan de kneuzenkermis, te praten.

Ik denk aan de partner van de psycholoog, die 's avonds vraagt of er die dag nog iets bijzonders was.

`Nee. Ik ben alleen bij een zekere Henk geweest, die is een beetje gek!'

`Hoezo?'

`Hij weigert mee te doen aan het programma Kom je op mijn bruiloft van RTL-4 en dat is voor zijn Gerda een enorme klap!'

Wat denk je dan als psychologenpartner? Ik moet weg? Ik ga 112 bellen? Ik woon met een krankzinnige? Of kroel je 's nachts gewoon weer tegen zoiets aan en bedrijf je vrolijk de liefde?

Ik denk aan Bert van der Veer. Hij heeft voor het voormalige Veronica het programma Ticket to Love bedacht. Het gaat hier om een Big Brother-variant. Een stuk of wat tochtige bikiniteefjes vervelen zich op een Mexicaans strand en mannelijke kijkers mogen een van de meisjes schrijven dat ze met haar wel in de Liefdeshut willen. In die hut gebeurt het en dat wordt uiteraard uitgezonden. Het meisje dat de meeste post krijgt mag een man uitnodigen.

Zou die Bert van der Veer een vrouw hebben? Een vrouw aan wie hij dit plan als eerste verteld heeft? Dus 's avonds aan tafel vraagt zij of hij nog plannen heeft en hij begint over de kroelbikini's en de slaapkamercamera. Is zijn vrouw toen gewoon blijven zitten? Was ze razend enthousiast? Of heeft ze een glas wijn in het bebrilde gezicht van deze viespeuk gegooid en is ze vertrokken? Ik hoop voor haar het laatste. Mijn ouders waarschuwden ons altijd voor de Bert van der Veertjes. `Rijd daar maar niet langs. Daar woont een beetje zonderlinge viespeuk met nogal ranzige gewoontes!' En dan gingen we er met een grote boog omheen.

En de man die vierkante watermeloenen heeft bedacht? Heeft die ook een vrouw? Kwam hij ooit `Eureka! Eureka!' roepend de zoldertrap af om vervolgens kortademig verslag te doen van zijn vondst? En wat heeft de vrouw van de vierkante watermeloenenuitvinder toen gedaan? Trots haar moeder gebeld? Heeft ze hem wild in haar sponde gelokt omdat ze met dit genie à la minute alle hoeken van de liefde wilde zien? Of is ze 's nachts, toe hij naast haar lag te snurken, er stiekem tussenuit geknepen. Klein tasje, paar hoognodige spullen en wegwezen. Op naar haar beste vriendin om te melden: `Hij is stapelkrankzinnig!'

En de vrouwen van imam Khalil el-Moumni? Heeft hij aan zijn echtgenotes zijn preek voorgelezen? Zijn preek waarin hij vertelde dat Europeanen lager zijn dan varkens en honden? Hebben zijn sluiertjes bewonderend geknikt of dachten ze: doe die maffe nichtenjurk uit, slappe baard.

Dat mensen in hun eentje de meest vreselijke dingen bedenken, snap ik. Maar je moet ze op een bepaald moment aan een ander vertellen. En vaak is die ander een huisgenoot, die ooit verliefd op je was, de liefde met je heeft bedreven, een huwelijk met je is aangegaan en soms kinderen met je deelt.

Zo denk ik de laatste tijd ook veel aan de partners van de abortusbootmatroosjes voor de kust van Ierland. Dat je haar bloedserieus moet vragen of ze al een wanhopig abortusbootvluchtelingetje aan boord heeft? Treffen de abortusbootdames binnenkort een geheel verlaten huis aan?

En wat te denken van de vrouw van de Raad van Bestuur van de KPN, die tegen hem zegt: `En? Je opties al verzilverd?'