Jong en stevig 1

Met ontsteltenis heb ik het artikel `Zelfbewust, jong en stevig, anorexia is uit' gelezen (NRC Handelsblad, 9 juni). Jongeren onder 21 jaar zijn de afgelopen 18 jaar gemiddeld twee kilo zwaarder geworden, zo berekende TNO Preventie en Gezondheid. Is dit soms iets om trots op te zijn? Het schijnt van wèl, want wat schetst mijn verbazing? Op de voorpagina van de krant staat een tiener te pronken met haar corpulente lichaam, terwijl de jongedame die ,,haar zaakjes nog keurig op orde heeft'' naar pagina 3 wordt verwezen. ,,Waar komt zoveel zelfvertrouwen vandaan?'', wordt terecht in het artikel opgemerkt. Maar dit is toch helemaal geen kwestie van zelfvertrouwen? Dit is een zwaktebod, de meisjes van tegenwoordig hebben zichzelf gewoon niet meer in de hand. De patatgeneratie valt hier genadeloos door de mand. Ongezond leven kan natuurlijk niet ongestraft blijven, de meisjes krijgen zichzelf niet meer strak in het vel. De meepratende buik is hier het pijnlijke bewijs van. Maar dit maakt niets meer uit, want we geven er gewoon een draai aan zodat het ineens maatschappelijk geaccepteerd is dat de jeugd zichzelf niet meer in de hand heeft. De rechtvaardiging komt al helemaal niet voort uit het feit dat Jennifer Lopez is uitgeroepen tot de meest sexy vrouw ter wereld, ondanks dat ze ,,gewoon een reet en een buik heeft''. Als Lopez al voor dik doorgaat, dan maak ik me ernstig zorgen. Conclusie: jaloezie ten top. Ga sporten, in plaats van de quasi-zelfverzekerde puber uit te hangen.