David Byrne is koele kikker

Bestudeerd en toch los in de heupen. De tweeslachtigheid die David Byrne over zich heeft afgeroepen toen hij als zanger van de new-wavegroep Talking Heads koos voor de crossover van hoekige rock met de swing van Afrikaanse en Latijnsamerikaanse muziek, achtervolgt hem nog steeds. Nooit kan hij eens onbekommerd swingen; altijd moet hij erbij nadenken. Zijn publiek heeft er mee leren leven, en geniet van de bedachte anekdotes die hij bij zijn muziek vertelt. ,,Als ze in Hollywood een latinmuzikant zoeken, bellen ze mij,'' zei de gewild tragikomische Byrne bij het nummer God's child. ,,Er zou een film gemaakt worden met Johnny Depp en Marlon Brando.'' Uitzinnig applaus van het publiek in een vol Paradiso. ,,Ja, zo reageerde ik ook,'' sprak Byrne. ,,Ik zou een duet zingen met de latinzangeres Selena, die twee weken daarna tragisch om het leven kwam. In plaats van mij kozen ze voor een titelsong van Bryan Adams, die er een nummer 1-hit mee scoorde. Waarmee de filmmakers waarschijnlijk de juiste keuze hebben gemaakt.''

Toen David Byrne en Talking Heads meer dan twintig jaar geleden debuteerden in Paradiso, stonden ze nog in het voorprogramma van punkgroep de Ramones. Nu is Joey Ramone dood, en waar de voormalige ritmesectie van Talking Heads (nu Tom Tom Club) onlangs op ditzelfde podium bij dat grote verlies stilstond, is het voor de koele kikker David Byrne business as usual. Hij heeft een nieuwe soloplaat in de aanbieding, en deze cd Into The Eyeball bevat de gebruikelijke mengeling van weldoordachte popliedjes en verantwoorde latin- en andere wereldmuziekinvloeden. Net als geestverwant David Bowie vindt Byrne het uit creatief zelfbehoud niet nodig om stil te staan bij het verleden. Bijna onopgemerkt paste hij de Talking Heads-nummers And she was en Once in a lifetime in tussen het solorepertoire dat hij met zijn soepel swingende liveband zong, met of zonder de overbodige en overdadige violisten die halverwege werden opgevoerd.

Het siert de man dat hij terugkeert naar de warme omgeving van een rockclub, en met het zwoele Soft seduction en zijn opvallende cover van Whitney Houstons I wanna dance with somebody hield hij de sfeer erin. Maar hij blijft een stijve hark, die zijn latin-aspiraties uit kan dragen dankzij de fantastische muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld. Een beetje vlees noch vis, dat was het.

Concert: David Byrne. Gehoord: 15/6 Paradiso, Amsterdam.