Dario Frigo

Wie leidt de dans? De renner? De ploegleider? Een louche soigneur? Het CONI? De farmaceutische industrie? Spoken of criminelen?

Wil ik het eigenlijk weten? Nee, ik wil het niet weten. Sinds jaar en dag sleept het peloton zich voort van infuus naar infuus, van cognac naar amfetamines, van intralipid naar bedorven kip, van vitaminepreparaat naar anabole steroïden, van EPO naar RSR13. Iedereen wist het, geen mens die zich beklaagde. Het alternatief was een schreeuw om zelfontploffing: Stop de wereld, ik wil eraf! De exploten op de Galibier en de Mont Ventoux waren te mooi om ze aan enige verdenking bloot te stellen. Hinault en LeMond, Delgado en Indurain, Pantani en Armstrong, in de laat-twintigste eeuw waar de geest te voet kwam, gaven zij nog vleugels aan het lichaam. Daar keek iedereen van op, in dit schrale tijdperk van gedogend gemak.

Van de twintig ploegen die aan de Giro deelnamen, bleken er slechts twee dopingvrij te zijn. Vorig jaar was dat niet anders en vijf jaar geleden ook niet en in 1946 al helemaal niet. Merckx en Moser, Rominger en Ocaña, ook bij leven en welzijn bleven zij met huid en haar verbonden in de dood van Tom Simpson. Voor evenveel fatum stond hún kruis nu op die kale berg, diep in de Provence. Overlevenden kennen geen schaamte, ze doen hooguit alsof.

Vanwaar opeens dat ethisch reveil in de wielersport? Omdat met RSR13 de dood op bestelling loert? De experimentele fase met EPO was niet minder gevaarlijk. Amfetamines hebben in de jaren zestig ravages aangericht in heldenlevens. Nog vroeger hebben renners zich doodgedronken. Preparaatgewijs is de doorsnee wielrenner altijd bereid zich van het ene avontuur in het andere te storten. Juist omdat renners zo heftig gecontroleerd werden, kreeg de dopingmythe ongekende proporties. Meer dan in andere sporten, meer dan in de jazz- en de rockscène waar Miles Davis en de Stones ook een tijdlang onbesuisd pendelden van spul naar meer spul. Dat mocht.

Het ethisch reveil in de wielersport is een uitvinding van de media en de politiek. De twee grootmachten die jarenlang in stille collaboratie de volkse jubel gevoed hebben ten koste van de ethiek lijken opeens last te hebben van een academische bekering. Zou de neo-profileringsdrang niet een gevolg kunnen zijn van het ideologisch gat? Nu er geen systemen meer te bevechten zijn gaan de mores en idealen onderhuids, bij gebrek aan beter. Retoriek en getetter doen er niet meer toe, de categorieën goed en fout worden aan het infuus gefilterd, in de röntgenkamer en waarom niet aan de leugendetector. De weerlozen eerst. Privacy? Dat is voor zangers en beursjongens, voor de mannen van het geld. Sporters zijn nog niet structureel opgenomen in dit syndicaat van elites.

Dus: Dario Frigo aan het gas. Toch gek dat noch de ploegleider noch de teamarts noch Joop Atsma heeft gezien dat deze renner opeens twintig procent beter presteerde. Nog wel op een parcours dat hem niet lag, in een discipline die niet zijn specialiteit was. Dat de soigneur die Frigo dagelijks ververst en föhnt, niet een keer een blik heeft geworpen in de beautycase van de verdachte is ook al zo toevallig.

Op instigatie van het CONI komt er een tijdelijke koersstop in Italië. Om renners en hun gevolg de kans te geven een ethische code uit te werken. Wie zijn onder meer geroepen tot deze hoge opdracht? De dopingverdachten Pantani, Cipollini en Simoni. Zeg maar de oude krokodillen van het peloton. Zo RSR13 straks al uitgebannen wordt, dan zal op zijn minst een waterval van neusdruppels over het peloton neerdalen. Want slikken is dan bidden – je leert het nooit helemaal af.

In principe zullen acht ploegen van de doping-Giro over een paar weken starten in de Tour de France. Daar geldt geen koersverbod. Wie van een dopingvrije Tour droomt, kan maar tot één conclusie komen: La Grande Boucle moet mee in de quarantaine van het CONI. Nee, zegt Leblanc, daar is het te laat voor. Het zou bovendien een financiële catastrofe zijn voor sponsors en organisatoren. En dus gaat het dopingcircus vrolijk door. In de hotels zal geen aspirine meer te vinden zijn, maar Frankrijk is groot en herbergt vele ruïnes.

Stel nou dat Dekker weer drie etappes wint en Boogerd op l'Alpe d'Huez de bloemen pakt. Zouden de Nederlandse media dan ook gaan speculeren over RSR13 en synthetische hemaglobine? Ik denk dat we dan iets anders zullen lezen: een ode aan de homeopatische neusdruppels van een vage Drentse boerin.