In de lucht

Max en Vera lagen in het gras. Het was er de tijd voor. Het gras groeide als kool en het was heerlijk mals: perfect om in te liggen. Het enigebezwaar was dat je na een tijdje met elkaar ging kletsen. Je kon moeilijkde hele dag roerloos naar de hemel liggen kijken.

Hoewel?

Waarom niet?

Vera lag daar net een beetje over te piekeren, toen Max ineens vroeg: ,,Weet je wat ik wil?''

,,Nee,'' antwoordde ze, ,,wat wil je Max?'' Het was wel jammer dat Max nou begon te kletsen. Ze lag net allemaal figuren in de wolken te zien.

,,Ik wil vliegen,'' zei Max.

Vliegen? ,,In een vliegtuig?'' vroeg Vera. Er was er nu even geen te zien, maar ze kwamen regelmatig over, vliegtuigen. Met hun mooie witte, lange pluimen in de lucht, Vera vond het mooi om te zien. Hoe hoger het vliegtuig, hoe mooier de witte streep. En soms scheen de zon op het vliegtuig en dan glinsterde het toestel.

,,Nee zelf,'' mompelde Max, ,,ik wil zelf vliegen.''

,,Ik wil liever in een vliegtuig,'' zei Vera, ,,zelf vliegen, nee, datis veel te eng. Je kan naar beneden vallen.''

Max lachte. Met een vliegtuig kon je ook naar beneden vallen. Dat was ook geen pretje. Er waren dan veel doden. Toch begon hij er maar niet over. Zijn eigen fantasie was hem dierbaarder. ,,Ik denk dat het kan,'' zei hij dromerig.

,,Hoe dan?'' Vera zag het al helemaal voor zich hoe Max van het dak van hun huis stortte, flapperend met zijn armen en een lunchpakket met twee boterhammen met pindakaas in een trommel op zijn rug. Als hij pech had kwamhij nog in de sloot terecht ook. En anders brak wel hij wel anders zijn benen. Ze rilde bij het idee.

,,Je moet er gewoon heel erg aan denken,'' zei Max. Hij klonk heel zeker van zijn zaak. ,,Je gaat staan, met je armen gespreid en dan denk je alleen maar: ik vlieg, ik vlieg, ik vlieg. Op het laatst kom je dan los van de grond.''

Vera kon er niks aan doen, hier kreeg ze bijna de slappe lach van, maar toen ze opzij keek, zag ze dat Max het meende. Hij keek tenminste heel serieus. ,,Doe niet zo gek,'' hikte Vera.

,,Wedden?'' vroeg Max, een beetje boos. Hij krabbelde overeind. ,,Ik ga het nu doen. Maar je moet wel meedoen.''

,,Gek!'' riep Vera uit.

Max stond al. Hij had zijn voeten netjes naast elkaar staan.

Kaarsrecht stond hij. Hij keek alsof de wind al langs zijn gezicht floot.

Alleen was er geen wind. Hij spreidde zij armen en deed zijn ogen dicht.

,,En? Vlieg je al?'' vroeg Vera na een tijdje.

Max zei niks.

Maar hij ging wel steeds gelukkiger kijken, zag Vera, dus na een tijdje kroop zij toch maar overeind. Er gebeurde wel wat met je als je aan vliegen dacht, dat zag ze nu zelf. Ze ging net als Max staan, deed haar ogen dicht en stak haar armen uit. Ze haalde rustig adem.

,,En?'' fluisterde Max toen ze een tijdje zo gestaan hadden.

,,Ik voel nog niks,'' zei Vera zachtjes terug. Ze wist het alleen niet zeker. Ze voelde zich namelijk heerlijk. Ze hoorde de kerktoren in de verte beieren, en naast haar de ademhaling van Max. In de boom klonk een merel en ergens in de buurt een grasmaaier. Haar armen waren een beetje koud, ze voelde kippevel.

,,Ik wel,'' fluisterde Max, ,,ik vlieg, maar ik durf niet kijken.''

,,Ik ook niet, ik heb hoogtevrees,'' zei Vera voorzichtig. Ze wilde het heerlijke gevoel niet bederven door naar de grond te kijken. En misschien had ze ook wel hoogtevrees. De wind streelde langs haar kippevel.