Roombeekers omarmen plan wederopbouw

Oud-bewoners van Roombeek omarmen het plan van Pi de Bruijn voor de wederopbouw van de door de vuurwerkramp getroffen wijk, zo bleek gisteren tijdens een evaluatie met pingpongballen.

Aan het eind van de presentatie van het `huiswerk' van architect Pi de Bruijn, staat mevrouw R. Hofman met twee witte pingpongballen in haar hand. Die moet ze, samen met enkele oranje gekleurde exemplaren, in doorzichtige kokers laten vallen. De kokers staan opgesteld bij de verschillende onderdelen van het ontwerp voor de wederopbouw. Oranje staat voor goed, wit voor slecht.

De bewoners kunnen zo aangeven of De Bruijn zijn huiswerk helemaal of gedeeltelijk over moet doen. Mevrouw Hofman gooit een oranje bal in het voorgestelde stratenplan. Pi de Bruijn wil de stratenloop en straatnamen in tact laten, waarbij de verbreedde Roomweg een ontmoetingsplaats met markten en manifestaties moet worden. Dat spreekt mevrouw Hofman, oud-bewoonster van de Roomweg, wel aan. ,,Dat lijkt op hoe het vroeger was, met al die braderieën en zo.'' Ook gaat er een oranje bal in de koker `sfeer'. De Bruijn heeft dure koophuizen, goedkope huurwoningen, kunstateliers en kleine bedrijven in een parkachtige omgeving gesitueerd. De oude Roombeek komt in een deel van de wijk weer aan de oppervlakte terwijl het volkse karakter herleeft door de aanleg van drie `bleken'. Op de plekken waar vroeger de was werd neergelegd om te drogen worden drie parkjes aangelegd. In één daarvan, op de locatie waar S.E. Fireworks gevestigd was, komt een monument ter nagedachtenis aan de vuurwerkramp.

De brug naar het verleden wordt verder geslagen door in de industriële gebouwen die nog overeind staan, opnieuw bedrijven te vestigen. ,,Zoals het vroeger was, wordt het nooit meer, maar dit lijkt er wel op'', zegt mevrouw Hofman, die 46 jaar in de wijk heeft gewoond. De witte ballen houdt ze, ook na lang nadenken, in haar hand. Zelfs het omstreden plan om langs de voormalige spoorlijn Enschede-Lonneker, diagonaal door de wijk een HOV-lijn (hoogwaardig openbaar vervoer) aan te leggen, keurt ze niet af. Desondanks kleurt de koker wit. De meeste bewoners zien een busbaan niet zitten. ,,Te gevaarlijk'' en ,,teveel lawaai'', oordelen ze. Wethouder R. Bleker zegt toe dat er geen betonnen vlakte wordt aangelegd, maar wil de ruimte wel reserveren voor modernere vormen van openbaar vervoer. ,,Als er over tien jaar niets geschikt is, dan wellicht over vijftig jaar.''

Een tweede twistpunt is de verdeling tussen huur- en koopwoningen. De bewoners willen meer huurwoningen terwijl de gemeente juist meer huizen voor welgestelden wil. Het is Pi de Bruijn die de mensen verzekert dat een combinatie mogelijk is. ,,Ik bouw geen getto voor rijken. Arm en rijk kunnen naast elkaar bestaan.'' Bewoonster H. Vecht uit de Schurinksdwarsweg is sceptisch. ,,Er wordt iets gesuggereerd wat mogelijk niet haalbaar is. Dit plan heeft rijke mensen nodig maar Enschede is geen stad voor mensen met hoge inkomens.''

Aan het einde van de avond gaan alle handen de lucht in, als gevraagd wordt of Pi de Bruijn dit plan verder mag ontwikkelen. `Overweldigend', noemt de architect de steunbetuiging. Wethouder Bleker is vooral opgelucht dat het huiswerk van de Amsterdamse architect niet overgedaan hoeft te worden. ,,Dat was wel lastig geworden'', erkent hij. Als op de komende inspraakavonden ook de andere oud-bewoners hun fiat geven, kan het plan in oktober door de gemeenteraad worden vastgesteld. De eerste huizen worden in 2003 opgeleverd; de totale uitvoering duurt zeker zeven jaar. Volgens mevrouw Hofman willen veel oud-bewoners hier niet op wachten. ,,Zelfs zij die in de krant riepen dat ze snel terug willen, zijn nu nieuw aan het bouwen.'' Van haar eigen buren willen er slechts twee van de zeven terug. Zelf wil ze graag, als het kan naar de Roomweg. ,,Alleen liever niet bij de stoplichten. Dat is mij te druk.''