Juichen bij de knakworsten

Tussen de grote plavuizen op Plein 1992 zijn tegeltjes gelegd met het teken van de euro, die herinneren aan de Europese top in 1992, toen hier in Maastricht belangrijke besluiten werden genomen over de invoering van de nieuwe munteenheid. Het is een groot plein waarbij de architecten geen concessies hebben gedaan aan voorstanders van bloembakken, zitbankjes, speeltoestellen of kunstwerken. Kaal, ruim en schoon, zoals sommige pleinen in Brussel of Bonn, waar het uitzicht vanaf de stenen vlakte nog de moeite loont. Maastricht heeft een saai Europlein.

Op een zonnige zaterdagmiddag piepen hier de wielen van supermarktkarretjes van en naar de parkeergarage. Plein 1992 ligt op ruim tien minuten loopafstand van het centrum aan de oostelijke Maasoever, waar de toeristenstroom plots ophoudt. Jammer voor het Bonnefantenmuseum, gehuisvest in een prachtig nieuw gebouw op tweehonderd meter van het plein, waar het ondanks gratis toegang zielig stil is.

Aan de zijkant van Plein 1992, in een voormalige tegelfabriek, staat theater Derlon, speelhuis van de Maastrichtse toneelgroep Het Vervolg. Achter Derlon bevindt zich Café Zuid met uitzicht op de Maas. Het terras schijnt een 'hot spot' te zijn, maar dat is niet zo moeilijk met Plein 1992 in je nek en een grote bouwput voor je neus, want er verrijst nogal wat lelijks langs de Maasoever.

Alle tafels op het terras zijn op één na bezet. Wachtend op de bediening hebben we de rondvaartboot over de Maas al vijf keer voorbij zien varen. Zodra het meisje voor de bestellingen zich op het terras laat zien, schieten overal handen omhoog. Ze is alleen; haar collega is ziek en de andere hulp is vandaag gewoon niet gekomen. Je kunt alleen bij haar bestellen, want zij draagt de computer waarop ze drank en lunch kan intoetsen. Een tweede meisje brengt slechts bestellingen rond. Ze draagt – waarschijnlijk onbedoeld grappig – een hip T-shirt met de tekst `Coming Soon'. Klanten schudden hun hoofd, worden boos, staan op en lopen haar achterna. Wij zien weer een rondvaartboot.

De Maas is mooi. Ruimschoots de tijd om de kaart te bekijken. Prijzen in guldens, niet in euro. Plein 1992 had er nooit mogen komen. Tientallen tapas van ƒ4 tot ƒ12,50, Turks brood met zalm, gember en Japanse mierikswortel (ƒ12,50) of belegd met frisse eiersalade en tuinkers (ƒ10,50). Uiteraard kan het in Maastricht uitbundiger: gekonfijte eendenbout met geroosterde tomaat (ƒ27,50) of een halve kreeft met ruccolasalade en truffelmayonaise (ƒ26). Gegrilde tonijn met... Plotseling staat ze voor ons, computertje in de hand. Ze blijft vriendelijk, ondanks de wilde gebaren achter haar rug. We nemen Turks brood met pikante kip, taugé en komkommer (ƒ12,50) en een Provençaalse salade met feta, ansjovis, peultjes en – wat later blijkt – een paar dozijn noten (ƒ21,50). De kleinste klant kiest voor zekerheid met knakworst, frieten en ijs toe (ƒ15,50).

Hot spot of niet, de Maastrichtenaren aan de tafeltjes komen hier niet om gezien te worden. Eten en drinken op het terras, en een beetje snel graag. Sommige gasten die geen plaats kunnen vinden, vragen zelfs naar de wachttijd. Het computermeisje strijkt haar handen door haar haar. ,,Acht minuten'', verzint ze. Zo druk als het buiten is, zo stil is het binnen. Dat is jammer, want het café, ontworpen door Jo Coenen en Aurelio Galfetti, is heel mooi. Een houten vloer, zwarte stoelen, tafels met metalen poten en grote bar waarin dezelfde kleuren zijn verwerkt. Bovendien is er een lange leestafel om de gekte van het terras te vermijden.

Tussen de dames- en herentoiletten hangt een briefje waarop de eigenaar vraagt om meer personeel. De kleine man juicht als zijn knakworst komt. Het is een lachebekje met ogen van mayonaise en ketchup en een vrolijke frietzak op zijn hoofd. De Provençaalse salade oogst minder bijval: de krieltjes (wat doen die daar?) zijn niet gaar en alles druipt van de olie. Servetjes zouden wel handig zijn, maar waar vind je ze? Het broodje kip is in orde, maar ook hier zou een pakje servetten niet misstaan. Vanaf andere tafels worden we wanhopig bekeken en om ons heen worden steeds meer broodjes kip en Provençaalse salade besteld. Geen knakworst met frieten, terwijl die juist zo lekker waren.