Jazz met veel tinten

Wat hebben honkbal en jazz met elkaar gemeen? Voor zowel de sport als de muzieksoort geldt dat ze in de zeldzame categorie `puur Amerikaans cultuurgoed' thuishoren. Je band vernoemen naar de baseball-eredivisie Major League is dan ook een duidelijk geval van cultureel kleur bekennen. In het concert dat het kwintet Major League gisteren gaf, verwezen alleen de aankondigingen naar Amsterdamse in plaats van Amerikaanse wortels, de muziek zelf hing van overzeese citaten aan elkaar.

Wellicht moet de oorzaak voor die vergaande Amerikanofilie worden gezocht in de studietijd die pianist en groepscomponist Edgar van Asselt doorbracht bij onder meer Fred Hersch, Kenny Werner en Mike Longo. Hoe dan ook, de composities van Major League hadden een hoog `klinkt als'-gehalte. De nadruk lag op de jazz uit de decennia vlak voordat het genre zijn status van popmuziek definitief moest afstaan aan de rock, al is de groep niet vast te pinnen op een stijl of periode. Zonder onderscheid breiden de vijf hun stilistische lappendeken aan elkaar. Keurige bop werd afgewisseld met ronkende souljazz, een vleugje gospel en een scheutje latin. Het resultaat was weinig origineel, maar de vitaliteit van deze historische cocktail maakte veel goed.

Verantwoordelijk daarvoor waren vooral de blazers, die de thema's in glanzend unisono vertolkten en ook solistisch hun mannetje stonden. Trompettist Loet van der Lee voelde zich duidelijk meer thuis in de onversneden bebopnummers en de zeldzame ballad, waar hij zijn kwaliteiten op bugel kon tonen. Saxofonist Miguel Martinez liet horen niet voor niets leiding te geven aan het dance-gerichte Martinez Move en beleefde vooral in de funky stukken zijn beste momenten.

Van Asselt hield zich voornamelijk op de vlakte. Met zijn akkoordenwerk maakte hij het geluid vooral breder, maar niet hechter. Het muzikale cement kwam curieus genoeg uit de, bijna onzichtbare, hoek van drummer Wim Kegel. Hij was degene die de versnellingpook bediende bij de ritmewisselingen van `The rhythm thing'. Hij ook maakte met gedecideerde drumrolls van `Tango triste' een echt strenge en strakke tango. En het waren zijn rake klappen met daartussen zwevende fills die, meer nog dan de pompende baslijn en de boterzachte elektrische pianoklanken, de hoofdingrediënten vormden van de zompige groove van `You dig'.

Major League is Concert: Major League. Gehoord: 13/6 in Pompoen, Amsterdam. Herh: t/m 16/6 in Pompoen, Amsterdam.