HTM gaat piepende trams met vet te lijf

Boordcomputers en vettige sponsmatten zijn het laatste antwoord van de Haagse vervoersmaatschappij tegen piepende trams. ,,Het wordt een smeerboel''.

Twee jaar geleden lagen ze nog op hun knieën op de tramrails in de Haagse Wijnhaven, Aad en Engelbert van Elk. Met kwasten smeerden ze vet over de rails om het helse piepen van trams tegen te gaan. Het was zo erg, weten ze nog, dat de gasten in het Griekse restaurant Palace Athene, twintig meter verderop, niet meer aan eten toekwamen.

Sindsdien is er wel het een en ander veranderd. Voor de bocht, aan het einde van de Kalvermarkt, ligt een sponsmat met vet. Elke keer dat de tram daar overheen rijdt, worden de rails gesmeerd door een laagje meegesleurd vet.

Maar het gepiep is niet voorbij. De omwonenden klagen nog steeds. Nu staan Aad en Engelbert, die werken voor BAM-NBM Infra, een geluiddempende substantie in te gieten in een speciaal in het gloednieuwe beton uitgespaard gootje. Misschien helpt het, maar erg tevreden zijn Aad en Engelbert er niet mee. ,,Het wordt een smeerboel'', zegt Engelbert. Hij wijst op de zwarte vlekken op het beton. Eigenlijk zou het goedje een paar minuten onaangeroerd moeten drogen. Maar dan kunnen er geen trams langs, en dat mag niet. De tram must go on. Een voordeel: ze piepen niet.

Het snerpen en krijsen van trams in krappe bochten is een universeel verschijnsel. Dus ook in Den Haag. Het Haagse openbaar vervoersbedrijf HTM kondigde gisteren nieuwe stappen aan in de eeuwige strijd tegen het gesnerp. Behalve de geluiddempende goot, die nog op de proef is, komen er in september nieuwe wielen aan 45 trams die minder resoneren. Bovendien krijgen alle trams een boordcomputer, die op wegens klachten en ervaring ingeprogrammeerde plaatsen vet spuit. Daar heeft de HTM drie ton subsidie voor gekregen van het ministerie van Verkeer en Waterstaat. ,,Een andere vorm van smeergeld'', grapt een HTM-woordvoerder.

De smeergeld is vooral bedoeld voor omwonenden. Wilhelmus Meijlink (74) woont al veertig jaar achter een van de ergste bochten, bij de Zwarte Madonna in het centrum. ,,Je wordt er kreesie van, dat krijsende gedoe'', zegt hij in plat Haags. Hij weet ook wel waarom: ,,Ze nemen die bochten te krap''. Dat doen ze trouwens al tientallen jaren, herinnert hij zich. Voor betere tijden moet je terug naar vóór de oorlog, toen reden er nog mooie trams. Bestuurder Hans Verheij (52) op lijn 2 is het niet met Meijlink eens. Vroeger hoorde je tram juist veel meer, zegt hij. Zijn ouders woonden op de druk bereden Vaillantlaan in de Schilderswijk. Die klaagden nooit over piepende trams.

Van de vetcomputers heeft Verheij nog niets gehoord. Wel weet hij van een proef met een automatische smerende tram van een paar jaar geleden. Die mislukte, omdat het laagje vet tussen wiel en rails het contact met de verkeerslichten belemmerde. Storingen waren het gevolg. Verheij is tevreden over het ,,vele werk'' dat de HTM van lawaai maakt, maar hij ziet ook een nadeel: ,,Die trams zijn nu zo geluidloos. De mensen schrikken er van.''