Troonpermanent

Over Michael Denzil Xavier Portillo zijn al veel woordspelige koppen gemaakt. Nuevo Portillo en Portillo Mark II, heette hij na zijn poging het hard-rechtse imago af te schudden dat hij als minister van Defensie cultiveerde. Hair apparent, kopte The Independent in 1999 bij een stuk over zijn coiffure en zijn leiderschapsambities kruinprins? Troonpermanent?

Nu hij zich vanochtend kandidaat heeft gesteld om de verscheurde en verslagen Conservatieve Partij te leiden na het vertrek van William Hague, vrijdag, zal het wel niet minder worden. Links verkneukelt zich op de spagaat die hij zal moeten maken tussen zijn afkeer van `Brussel' en de euro enerzijds en zijn belofte de partij naar het politieke midden te voeren anderzijds.

De rechterflank van zijn eigen partij vindt het ongeloofwaardig dat de voormalige oogappel van Margaret Thatcher zichzelf opeens een `sociaal liberaal' noemt. True blue Tories griezelen over zijn bekentenis dat hij als student een homoseksuele verhouding had, over zijn oproep de partij te openen voor mensen van elk ras en seksuele geaardheid. En zijn buitenlandse afstamming zijn vader ontvluchtte Franco-Spanje met het bijbehorende uiterlijk en het stierenvechterspasje moeten ze eigenlijk ook niet.

,,Hij heeft de lippen van een dictator en de ogen van een huurmoordenaar'', zei een partijgenoot onlangs over hem. ,,Als hij partijleider wordt, stap ik niet in zijn schaduwkabinet tenzij hij dat groepje kwaadsprekers uit zijn entourage dumpt'', zei vanochtend Ann Widdecombe, de huidige schaduwminister van Binnenlandse Zaken, die zich naar verwachting namens hard-rechts kandidaat zal stellen. Zelfs de ingetogen John Major noemde hem een ,,bastard''. Zoveel is duidelijk: Michael Portillo mag volgens de wedkantoren de beste papieren hebben, hij krijgt het niet cadeau.

Tactisch inzicht heeft de 48-jarige beroepspoliticus zeker. Dat bewees hij na het verlies van zijn parlementszetel in 1997, die hij in 1999 bij een tussentijdse verkiezing in het aartsconservatieve Londense district Kensington/Chelsea heroverde en vorige week behield. En bij het `in de markt zetten' van de `innerlijke revolutie' die hij zou hebben doorgemaakt met behulp van een tv-film over zijn Spaanse roots, tijdelijk werk als ziekenhuisportier en door zijn openbare steun aan William Hague. Naast tact zal hij de komende maanden ook moeten bewijzen vechtlust te hebben. Misschien dat tijdens het potje straatvechten dat de Britten staat te wachten ook nog blijkt wie El Portillo echt is.