Spookviering

Een druilerige, doordeweekse dag, maar tegen twaalf uur brak de zon door en juist op dat moment passeerde ik een kerk waarin de klokken enthousiast beierden. Niet zomaar een kerk, maar de kerk waarin ik als rooms meisje bijna dagelijks de H. Mis had bijgewoond. De klokken lokten me het terrein op. Even nostalgisch doen.

In de kerk zat een handvol gelovigen. Klokslag twaalf uur, de viering begon, een stem klonk. Maar waar was de priester? Niet voor het altaar, niet erachter. Voorzichtig bewoog ik me naar voren; was de dienstdoende geestelijke wellicht door een pilaar aan het oog onttrokken? Ook niet. Toch klonk er helder en vriendelijk die stem: een evangelietekst. Een stem uit de hemel? Toen begon het me te dagen. Een bandje. Een geluidsbandje deed het werk. Het was lang geleden dat ik zo gefascineerd heb staan luisteren.