Hoofdstraat van glamourland

Nergens staan op zaterdagmiddag zo veel Porsches, Jaguars, BMW's en Jeeps Cherokee dubbel geparkeerd als in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat. Nergens anders zie je zo veel hoogtezonbruin, plastic gezichten of andere kenmerken van de nationale nouveau riche. Nu de Nederlanders eindelijk te koop lopen met hun snel verworven rijkdom, is een `middagje PC' dan ook even vermakelijk als een bezoek aan Artis of Circus Renz. Je komt er bovendien iedereen tegen: van beroemde soapsterretjes tot voetballers of jonge leden van het koninklijk huis. Sommigen kopen in een half uur tijd voor zo'n 20.000 gulden aan kleren en accessoires bij Versace, Gucci of Armani. Kortom, het geld vliegt er, meestal cash, over de toonbank. De PC is klein-glamourland.

De straat is de afgelopen twintig jaar veranderd van een keurige winkelstraat – waar behalve een couturier, een Fagel-restaurant en een interieurwinkel, ook een bakker, kruidenier, slager, garen-en-bandjeswinkel en vishandel de hoofdstedelijke burgerij bedienden – in een luxewinkelparadijs. De PC probeert te wedijveren met de Rue du Faubourg St. Honoré in Parijs en de Londense Bond Street. Maar het is een oneerlijke strijd, want de echte sjiek is in Nederland nu eenmaal vrij onzichtbaar en tref je in de PC zelden aan, al denken sommige plat Amsterdams pratende winkeliers daar anders over. Het hoge glamourgehalte en het vele zwarte geld hebben Hans Polak geïnspireerd tot het maken van de documentaire P.C. Hooftstraat, verwenstraat. De film begint meteen al goed met de instructies die de bedrijfsleider van het Hugo Bossfiliaal kort voor openingstijd aan zijn personeel geeft: ,,Verwen je klanten, geef ze het Boss-gevoel.'' Vervolgens voegt Polak zich onder een breed scala aan winkeliers en klanten. Het resultaat is een genuanceerd beeld van een wereld, waarvan je blij dat je er geen deel van uitmaakt.

Schrijfster Marjan Berk wordt als criticus van het PC-gevoel opgevoerd. Ze vertelt hoe de kruidenier in de straat plaats heeft gemaakt voor een traiteur-fraîcheur waar je voor een ons ham bijna dertig gulden betaalt. Leuk is ook te weten dat je met een Burberry's-jas in de PC tegenwoordig niet meer meetelt.

Behalve de horeca-ondernemer die in een brillenboetiek zijn zoveelste flitsende zonnebril van een paar duizend gulden koopt, de blonde dellen met siliconenborstjes die voor ieder feestje een ander `stout' truitje willen dragen of de kledinggeile party-organisator, komen er ook `normale' mensen in de documentaire voor. Hoogtepunt is zonder twijfel de al wat oudere Belgische ex-zakenvrouw Juliette Vossen, die bij Cartier een diamanten armband koopt. Als je haar uit haar Amerikaanse slee ziet stappen en bij de juwelier aan de champagne ziet zitten, heb je eerst de neiging je door vooroordelen en afgunst te laten leiden. Maar als ze vertelt dat ze altijd hard heeft gewerkt en vervolgens een gat in de lucht springt bij het passen van een mantelpak van couturier Paul Schulten, krijg je onmiddellijk sympathie voor haar. Rijk hoeft blijkbaar niet altijd synoniem te zijn aan verveeld en vervelend. Zelfs niet in de P.C. Hooftstraat.

P.C. Hooftstraat, verwenstraat, VARA, Ned.3, 21.00-22.00u.