Beetje dom

Nee, nee ik beleef er geen greintje plezier aan. Het liefst schrijf ik over mooie strakke strepen die rechts boven in het net afsterven. Of over de punctuatie van een speer in de hemel als een vibrerende komma in het azuurblauw. Maar ja, iemand moet het doen. Zijn handen in de drek steken die incompetente bestuurders van belangrijke sportorganisaties jaarlijks voor ons produceren. En ja, natuurlijk weet ik dat het niet helpt en dat het stinkt. Dan zegt mijn hoofd tegen mijn vingertopjes `nee, toch niet weer over hem!' Maar anders dan mijn hoofd zijn mijn vingertopjes koppig en kruipen al fatalistisch naar het toetsenbord.

Ik zou natuurlijk kunnen volstaan met het herhalen van wat ik eerder heb gesignaleerd. Zoiets van: wielerbestuurder Hein Verbruggen is gedurende zijn veel te lange termijn aan het hoofd van de UCI (internationale wielerbond) een ramp voor deze sport geweest. De man dus die verleden jaar door een rechtbank in Lille voor `lakse bestuurder' werd uitgemaakt en die de dopingproblematiek binnen de wielrennerij niet alleen jarenlang heeft miskend en onderschat, maar ook publiekelijk heeft geminimaliseerd en gebagatelliseerd. De man die niet alleen geen orde op zaken durfde te stellen, maar die ook veel te vaak bedriegers en dopingzondaars onder zijn beschermende vleugel nam.

Hoewel met veel tegenzin zal ik nu een stapje verder gaan dan die herhaling. Hein Verbruggen is niet alleen incompetent of laks, hij is ook heel erg sullig en onnozel. Een beetje dom, zou Maxima met medelij zeggen. Toen ik van de politie-inval hoorde na afloop de zeventiende etappe van de Giro en tegelijk vernam dat de UCI-baas `toevallig' ook in Sanremo aanwezig was, hield ik mijn hart vast. Hij gaat toch niet weer zijn mond open doen, zei ik bevreesd tegen mezelf. Hij gaat toch niet als een kip zonder kop, overmand door infantiele emoties, nu al dingen zeggen waar hij de volgende dag vreselijk spijt van zal krijgen? Toch niet het gilde der ambulante apothekers nu al blindelings verdedigen? Hij gaat toch wel wachten? Wijselijk wachten tot men weet wat de politie heeft gevonden en wie is ontmaskerd?

Het werd veel erger dan ik vreesde. Om de actie van de Italiaanse justitie te diskwalificeren, gebruikte Verbruggen dezelfde termen als Cees Priem twee weken geleden in zijn lamentabele en mislukte poging de Franse justitie zwart te maken: niets aan de hand, het is allemaal `show'. Priem-Verbruggen, een helse tandem met een gezamenlijke visie. `Ik weet niet waar deze overbodige show van een stel ambtenaren voor nodig was.' De agenten, de rechters, de journalisten, de soigneurs en de renners zelf wisten het, maar alleen de baas van de UCI wilde het niet weten. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Deze overbodige show tijdens welke honderden farmaceutische producten in beslag werden genomen die een dag later tot het ontslag van Giro-favoriet Frigo zouden leiden, was nodig omdat Verbruggen c.s. al meer dan tien jaar hun werk niet naar behoren hebben gedaan.

Verbruggen (tegen Jaap Bloembergen in deze krant): `Ik walg van al die kutverhalen in de kranten.' Ik ook. En ook walg ik dat ik weer een `kutcolumn' over een volstrekt onbekwame en ongeschikte internationale sportbestuurder schrijf. Maar iemand moet het doen. Ik kan toch niet wachten op de bekering van Volkskrant-verslaggever Bart Jungmann die vindt dat die arme wielrenners `slaven van de weg' zijn die terecht protesteren tegen de `buitenproportionele actie' van de Italiaanse justitie? Want voor je het weet wordt die Jungmann gevraagd om Verbruggen bij de UCI op te volgen.

Over het feit dat ondanks zijn failliete bestuur Verbruggen nog steeds op zijn stoel zit schreef ik in november een stukje met als kop `hoe lang nog?' We zijn nu in juni en de UCI heeft zijn conclusies nog steeds niet getrokken. Het antwoord moet dus na die zeven maanden luiden: veel te lang.