WAO-plannen

Welke ontwaarding het begrip menselijkheid in Nederland onder twee kabinetten Paars heeft ondergaan blijkt niet alleen uit de belabberde staat waarin het onderwijs en de gezondheidszorg verkeren, of uit de versufte brood-en-spelen mentaliteit waarin het door de overheid opgezweepte consumentisme heeft geresulteerd, maar nu ook – als ware het een laatste en niet te vergeten mijlpaal van het paarse `denken' – de recente WAO-plannen van de commissie-Donner. Terecht meldt prof. Bomhoff (NRC Handelsblad, 7 juni) dat het met name de mensen met psychische klachten zijn, aan wie het recht op een WAO-uitkering zal worden ontzegd. Het denken over de mens in termen van consument en productiefactor, zo kenmerkend voor het paarse beleid, vindt in deze voorstellen een waarlijk apocalyptische apotheose. Het wegredeneren, of beter gezegd: het de facto opheffen van de WAO, voor mensen met psychische klachten (terecht merkt Bomhoff op dat psychische problemen nooit aan de eis van `volledige en duurzaam invalide' zullen kunnen voldoen) markeert een dieptepunt in het beschavingspeil van ons land. Het motto `Werk, werk, werk' van het eerste paarse kabinet blijkt na bijna acht jaar gelezen te moeten worden als `Geld, geld, geld'.