Verpleegkundigen

In het artikel `Tuchtrecht maakt verpleger onzeker' (NRC Handelsblad, 26 mei), wordt beweerd dat bij verpleegkundigen, door onwetendheid over het tuchtrecht, de angst regeert. Het tuchtrecht hangt immers als een zwaard van Damocles boven het hoofd van verpleegkundigen. En, om het nog erger te maken reppen verpleegkundigen over protocollen die in hoog tempo, zonder enig overleg, de directiekamer uitvliegen. Terwijl niemand zicht lijkt te hebben op de kwaliteit en handhaving. Voor je het weet word je voor het tuchtcollege gesleept.

Ik herken mijn collega's en mijzelf helemaal niet in bovenstaande beschrijving. Het ontwikkelen van richtlijnen is in de allereerste plaats gericht op het verbeteren van de kwaliteit van zorg voor de patiënt; niet omdat tuchtrecht bestaat. Bovendien worden verpleegkundigen die aan het bed staan meestal vanaf het prille begin betrokken bij het ontwikkelen ervan. Sterker nog, veel richtlijnen zijn ontstaan door de behoefte van verpleegkundigen aan uniformiteit. In het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) hebben wij daar al jarenlang positieve ervaringen mee. Weliswaar landelijk (nog) niet op eenzelfde manier geregeld, worden deze richtlijnen regelmatig herzien en aan toetsing onderworpen; voor en door verpleegkundigen. Het tuchtrecht beschouw ik daarom ook niet als een zwaard van Damocles dat boven mij hangt. Integendeel, het is juist een extra factor die mij dwingt nog beter mijn professionele handel en wandel te kunnen verantwoorden.