Oraculos is weldadig en prikkelend

Van de norse portier moet ik mijn gele schoenen achterlaten. En ook mijn horloge en mijn mobiele telefoon moet ik in een doosje stoppen, alvorens ik binnentreed in het duistere doolhof van Oraculos. Ook moet ik mijzelf een geheime vraag stellen; de theatertocht zal mij dichter bij het antwoord brengen.

Voor het Holland Festival heeft de Colombiaanse regisseur Enrique Vargas met zijn Teatro de los Sentidos (Theater van de zintuigen) een loods op het Amsterdamse KNSM-eiland omgebouwd tot een labyrint, waar de toeschouwer alleen in ronddwaalt. De traditionele verhouding in het theater de regisseur dicteert de vragen en de antwoorden aan een passief, anoniem publiek op een tribune bevalt Vargas niet. In Oraculos gaat het om de puur individuele ervaring.

Oraculos spreekt op aangename wijze de tastzin, de reuk, de smaak, het gehoor aan. Vargas vindt het zicht een imperialistisch zintuig, dat de andere zintuigen onderdrukt en subtiele waarneming overschreeuwt. Daarom is zijn doolhof grotendeels in duisternis gehuld. Bij de ingang loop ik meteen tegen een glazen wand in een spiegelpaleis op, alsof Vargas me voor het laatst wil waarschuwen: in deze droomwereld moet je niet teveel op je ogen vertrouwen. De rest van de tocht loop ik behoedzaam; met uitgespreide armen en vingers tast ik de wanden af.

Ik hoor kabbelend water en fluisteren, ik ruik heerlijke bloemen en kruiden, ik voel fluwelen wanden, en zand, aarde, jute aan mijn voeten. Ik kruip, ik loop in volslagen duisternis over een wiebelende hangbrug. Ik word betast. Steeds weer duiken uit de duisternis goede heksen op die mij zwijgend vooruithelpen. Ik krijg een tarotkaart: `De Heerser', natuurlijk. Bij ieder tafereel staat een tarotkaart. `De Duivel' is bijvoorbeeld een androgyn wezen tussen fietswrakken dat met mij wil handje drukken. Als ik mijn hoofd door een gat in het plafond steek, bevind ik mij in een welriekende bloementuin die `de wereld' verbeeldt.

Ik krijg een zaadje mee (,,that's your question''). Het zaadje wordt in een potje gestopt, krijgt water, bloeit uit, draagt nieuw zaad, dat ik vermaal onder twee kleine molenstenen. In een bed van zaadjes ligt een blonde vrouw. Als ik mij naast haar vlij, pakt ze mijn hand vast. Even later steek ik mijn hand onder een doek, waar hij verstrengeld raakt met een vrouwenhand en een hoopje te kneden deeg. Een ongekend sensuele ervaring. De tocht eindigt in een soort esoterisch theehuisje waar de laatste goede heks van mijn hoopje deeg een broodje bakt, dat ik opeet bij een kopje kruidenthee, lui achterover hangend tegen een strobaal. Als herboren treed ik naar buiten, waar mijn gele schoenen op mij wachten. De wereld lijkt ietsje anders, mooier, scherper, rijper.

Theatertochten zijn dit seizoen weer in de mode. In Rotterdam kon je je als vluchteling laten behandelen, of een tocht door de stad maken, begeleid door acteurs. Maar Oraculos is veel vreemder, veel dromeriger, indringender, en veel mooier. Wordt het je in andere theatertochten ook wel onaangenaam gemaakt, bij Oraculos overheerst een heerlijk sauna-gevoel. Het is een beetje mystiek, zweverig, en door dat gedoe met die tarotkaarten zou je er van alles bij kunnen filosoferen, maar het is veel beter om je met een glimlach aan Oraculos over te geven als aan een warm bad. Het antwoord op mijn geheime vraag heb ik niet gekregen, maar dankzij Oraculos kan ik wel veel beter met de vraag leven.

Voorstelling: Oraculos van Teatro de los Sentidos. Regie: Enrique Vargas. Gezien: 8/6 Holland Festival, Loods 6, KNSM-eiland, Amsterdam. Aldaar t/m 30/6. Kaarten bij Stadsschouwburg, Amsterdam. Inl. (020) 637 6994 of www.hlndfstvl.nl.