Kim en Justine

Graveldiva's: dat het de Belgen nog mag overkomen. Niemand had er nog op gerekend dat sport zoveel met een land kan doen. Er is de laatste tijd veel geleden in het tochtgat aan de Noordzee. Dutroux, dioxinetroep, Dehaene weg, de Russische maffia baas in dorp en stad, een heuse minister verdwaald tussen nazi-vlaggen en SS-gezangen, een ex-Miss België afgebladderd tot de zwarte ziel van een crimineel, de renners van Domo-Farm Frites die geen prijs rijden, jicht in de rug van de koning. Er leek maar geen einde te komen aan het bescheten en bezeken kerkhof van niet-ingeloste verwachtingen.

Nu zijn er Kim en Justine.

Door de schitterende prestaties van de twee meisjes op Roland Garros is een koninklijke touch over de natie gevallen. Hun prachtige rally's hebben ongekende bloesem in de gezichten ontketend. Land en volk lijken opeens opgerekt tot een zweem van nationale trots. Weg is de institutionele versplintering, weg de regionalistische competitie van taal en symboliek. Er is weer een Belgitude. Een feeërieke Belgitude zelfs. De Vlaamse en Waalse kranten staan vol met sprookjesliteratuur. Op de televisiezenders zie je alleen nog Vlamingen en Walen in elkaars armen liggen. De tijd dat er met hooivork en riek over de zwerfwegen van Les Fourons werd gemarcheerd is onwezenlijk ver weg. België/La Belgique zwelgt saamhorig in de vermeende grandeur. Wat een zeldzame eenhandige backhand al niet vermag.

Twee teenagers die de ranke lijflustigheid van Steffi Graf nooit zullen bereiken, die gemeten aan de weelderige schoonheid van Gabriëla Sabatini en Anna Kournikova als gestuikte puddingbroodjes aan net en baseline staan, die na een partij hogeschooltennis nog niet weg te branden zijn achter hun maskers van alledaagsheid, die twee lichtjes gepukkelde tieners hebben weer iets van een identiteit losgewoeld. Tien miljoen afvalligen tussen Bree en Rochefort koesteren sinds de tricolore donderdag op Roland Garros het stille heimwee naar geloof in een groter verband dan de eigen ingewanden. De vlag heruitgevonden, nu het volkslied nog. De chemie van de natie-staat, het blijft een mysterie.

De politiek, altijd schunnig in het parasitaire opportunisme, liet zich het momentum niet ontglippen. Wat vroeger een catwalk ten faveure van de lookindustrie was - Roland Garros dus - was opeens een forum van nationaal belang geworden. Tijdens de halve finale van Hénin en Clijsters stroomde het halfrond van de Kamer van volksvertegenwoordigers zo goed als leeg. De president van Armenië die enig aanschouwelijk onderricht in democratie was beloofd, keek neer op een lege zaal. Ja, Herman De Croo was er nog in al zijn glorie, maar ook de Kamervoorzitter liet zich de hele tijd informeren over game, set en match. Hij was er met zijn gedachten niet bij.

Vlaams minister-president Dewael was al naar Roland Garros afgereisd, premier Verhofstadt zag zich op de dag van de finale ook wel zitten tussen het glimplebs op het Court Central en minister van Buitenlandse Zaken Michel had eveneens een stoeltje besteld voor ce dimanche de la gloire. Beter gezegd, hij had twee stoeltjes besteld want Michel is zo omvangrijk van vlees en zinnen dat hij op twee stoelen tegelijk moet zitten. De paarse populisten konden het weer niet laten om met het zweet van anderen te koketteren. Er moet een stadionverbod komen voor politici, prinsen en prinsessen. En eigenlijk ook voor sponsors en bobo's. Sport is van en voor het volk. Ik krimp nu al ineen bij de gedachte dat ik straks, op Wimbledon, weer in het doodshoofd van de prinses van Kent moet kijken. Of erger nog: in haar verstorven glimlach.

Er werd gezegd en geschreven dat Kim en Justine het beste is wat België sinds Eddy Merckx was overkomen. Zou het? Ik weet nog wel een paar dingen die in termen van groeistuipen niet onaardig waren. Ik geloof dat Hugo Claus na de laatste Tourzege van Merckx wel tien romans, vijf poëziebundels en vijfendertig toneelstukken heeft geschreven. In Japan dwepen zelfs de boerinnen met An Demeulemeester en Dries van Noten. K's Choice zingt het hele buitenland plat. Een Belgische kardinaal schijnt nog steeds kans te maken om de paus op te volgen. Kortom, het gebochelde koninkrijk had eerder al de blik kunnen rechten. Maar zeg dat maar eens tegen een volk dat geboren is met een baksteen in de maag. Met gravel dus.