Het EK in aantocht

Halverwege deze maand begint op Tenerife het Europees Kampioenschap voor landenteams. Vanwege de relatief grote hoeveelheid lastige tegenstanders mag volgens kenners het EK als het zwaarste bridgetoernooi ter wereld gelden. Twee weken lang elke dag uren kaarten zou kunnen leiden tot geestelijke spanningen en lichamelijke klachten.

Van sommige spelers is inderdaad bekend dat zij door hun inspanningen een kilootje of tien zijn kwijtgeraakt. De ervaringen van uw verslaggever zijn anders. Toen hij in 1997 meedeed aan het EK in Montecatini was het twee weken lang feest: mooi hotel met zwembad, heerlijk weer, lekker eten en dertig spellen per dag tegen de wereldtop. Zo ongeveer moet de bridgehemel er uit zien. Nadeel was wel dat ik na afloop behoorlijk was aangekomen.

Het is voor Nederland zaak op Tenerife in ieder geval bij de eerste vijf te komen. Zowel bij de vrouwen als in de open afdeling staat die positie garant voor deelname aan het WK in oktober. Ik dicht ons land in beide categorieën goede kansen toe. De vrouwen zijn het aan hun stand verplicht hoog te eindigen.

Het team is in vergelijking met verleden jaar toen de wereldtitel werd veroverd slechts op een plaats veranderd. Wietske van Zwol speelt tegenwoordig met Femke Hoogweg, wat gezien de vorderingen van dit paar vooralsnog geen verzwakking lijkt. Vriend-Van der Pas en Pasmans-Simons zijn internationaal door de wol geverfd en nog vol ambities. Dat geldt zeker ook voor het open team. Na een uitgebreide selectie rolden drie sterke paren uit de bus: Maas-Ramondt, Jansma-Verhees en Kirchhoff-Paulissen. Het zestal zal een ongetwijfeld spannende strijd aangaan met een groepje van zeven of acht landen. Het is overigens voor het eerst dat geen van de spelers van het gouden Chili team nog voor Nederland uitkomt.

Nu een spel van debutante Femke Hoogweg. Met haar partner Wietskse van Zwol waren zij de enige vrouwen die zich dit jaar hadden geplaatst voor de finale van het prestigieuze ING Bank Topcircuit.

West kwam met harten uit, de beste start gezien de latente dreiging voor de leider om troefkort te worden. Femke Hoogweg won het aas en – gewaarschuwd door het bieden – speelde de enige winnende kaart uit dummy: ♠B, pinning the nine. Door haar manoeuvre wist Hoogweg het aantal troefverliezers tot twee te beperken. Zij gaf nog een ruiten af, maar maakte haar contract.

Uit dezelfde finale een spel waaruit blijkt dat toppers niet altijd op een lijn zitten:

Louk Verhees opende de noordhand met een Muiderbergse 2♡ (5-10 punten, vijfkaart harten, vierkaart of langer in een lage kleur). Oost gaf een doublet, zuid paste en west besloot tot 3SA. Dat bod werd rondgepast naar zuid, Jan Jansma. Die gaf een doublet in de overtuiging dat hij nu om een schoppenstart vroeg.

Tegen 3SA gedoubleerd kwam noord echter uit met ♦B, de enige maakstart. West won de vrouw, joeg ♣A eruit en maakte later nog ♦H als negende slag. Met schoppenstart zou 3SA twee down zijn gegaan. Het is te hopen dat Jansma-Verhees dadelijk op Tenerife dit soort situaties goed hebben doorgesproken.