Flint, Derek Flint, de viriele versierder

Op een vulkanisch eiland ergens in de Stille Zuidzee dansen gehypnotiseerde vrouwen in korte sixties-rokjes. Er is maar één man die hen kan redden uit de handen van perverse aanbidders: Flint, Derek Flint, `America's most swinging superspy'.

Van de talloze James Bond-parodieën staat Our Man Flint (1965) bekend als een van de beste. Dankzij de uitzinnige sixties-vormgeving en de sarcastische grijns van James Coburn als de ijdele spion Flint wordt de film bijna net zo leuk als de geparodieerde Dr. No en Goldfinger zelf. Een hilarische bijrol is weggelegd voor een enorme rode telefoon die een megalomaan geluid voortbrengt waar hedendaagse mobiele-telefoontunes nog een puntje aan kunnen zuigen.

Alles wat de oude James Bond-films zo leuk maakt wordt in Our man Flint heerlijk breed uitgemeten: er wordt wat heen en weer geschoven op een enorme wereldkaart door ernstig kijkende mannen, gifpijltjes worden afgeschoten vanaf de snaren van een harp en Flints aansteker blijkt 82 wapens te herbergen. ,,We need you, the world's in trouble!'' roept zijn opdrachtgever. ,,It usually is'', antwoordt Flint gevat. Als hij toch gehoor geeft aan het verzoek van het hoofd van Z.O.W.I.E. (Zonal Organisation of World Intelligence Espionage) belandt hij in een exotisch lustoord, van waaruit de geheime organisatie Galaxy de weersomstandigheden op aarde drastisch aan het veranderen is maar daarbij nooit het vrouwelijk schoon uit het oog verliest. Seksistisch is de film zeker – politiek correcte spionnenfilms zijn een contradictio in terminis – maar dat mag de pret niet drukken.

Al vlak na het succes van de eerste Bond-films probeerden producenten een graantje mee te pikken van de capriolen van de superspion, een reactie zo oud als de cinema zelf. De titels spreken vaak al voor zich: in The Second Best Secret Agent in the Whole Wide World (1965) heet een Aziatische moordmachine `She He' en een Russische huurmoordenaar `Sadistikov'. Italiaanse rip-offs als James Tont: Operazione U.N.O. en Due Mafiosi Contro Goldginger hebben nooit de handen op elkaar gekregen. Een curiosum is ook de beach-spionnenfilm Dr Goldfoot and the Bikini Machine (1966). Verder voerde Dean Martin zijn dronkemansact weer eens op als een Bond-wannabe in The Silencers. En in het no-budget `disasterpiece' The Nude Bomb (1980) is Sylvia Kristel zelfs nog even te zien. Nederland droeg zijn steentje bij met stripheld Agent 327, die het opnam tegen Dr. Maybe.

Casino Royale uit 1967 werd uiteindelijk de bekendste en meest gehate spoof. En vier jaar gelden bereikte het genre met Austin Powers een zeker eindpunt met een parodie op de Bond-parodieën. Austin Powers kent dezelfde lyrische vormgeving als Our man Flint, een onooglijke geheim agent en een minnares genaamd Alotta Fagina.

Maar Derek Flint is en blijft de koning van de Bond-klonen. Hij kent zelfs een truc die tot op heden onovertroffen is: hij kan naar behoeven zijn hartslag stopzetten. De ultieme daad voor een viriele versierder.

Our Man Flint (Daniel Mann, 1965, VS), zondag, SBS6, 13.35-15.30u.