Bejaarden volleyballen niet

Henriëtte Weersing moet zich losweken van het volleybal, een andere weg is er niet. Ze wil niet abrupt stoppen. Dus gaat de 35-jarige aanvalster nog één jaar door als clubspeelster, maar stopt ze als international. Ze speelt morgen haar laatste interland tegen Letland.

Bejaarden volleyballen niet. Daarmee wordt Henriëtte Weersing haar laatste alibi ontnomen om tot in het oneindige te blijven spelen. De geboren Groningse voelt zich eindelijk oud genoeg om het sportief wat rustiger aan te gaan doen. ,,Letterlijk zeggen de Italianen: `Je legt je hart te ruste.' In het Nederlands heet dat vrij vertaald: `Het is mooi geweest.' Zo voel ik dat nu ook.''

Eindelijk, want had Weersing haar afscheid al niet enkele malen aangekondigd? Ongeloof vermengt zich met ergernis: ,,Daar gaan we weer. Dat verhaal is in de pers een eigen leven gaan leiden. Er is, denk ik, al vijf keer geschreven dat ik mijn rentree maakte. Onzin, want ik heb nooit afscheid genomen. Tegen iedere bondscoach heb ik altijd gezegd: `Indien je me nodig hebt, kun je me bellen.' Er zijn me wel afscheidswedstrijden aangeboden, maar daar heb ik nooit gebruik van gemaakt. Gewoon, omdat ik nooit ben gestopt.''

En nu Weersing er, na 293 interlands, daadwerkelijk mee ophoudt, wíl ze geen afscheidswedstrijd. ,,Schei uit, zeg'', klinkt het verongelijkt. ,,Ik ben Ron Zwerver niet. Die heeft tenminste een gouden en zilveren olympische medaille gewonnen. Dan is een dergelijke wedstrijd terecht. En alleen ik de schijnwerpers? Ik moet er niet aan denken; ik zou me werkelijk geen houding weten te geven.''

,,Wat ik wel leuk zou vinden, is een reünie voor alle meiden met wie ik in het Nederlands team heb gespeeld. Onlangs heb ik een reünie van mijn lagere school in Winschoten bezocht. Zó gezellig. Er waren oud-klasgenoten die dachten dat ik in Italië in een groot huis met een zwembad woon. Ha ha ha, gewoon een tweekamerappartement. Dat viel tegen. Alsof ik kapitalen verdien in Italië. Nou, was het maar waar.''

Eigenlijk had Weersing vorig najaar in Sydney haar interlandloopbaan willen beëindigen. Maar die wens bleef onvervuld, omdat het Nederlands team zich niet plaatste voor de Olympische Spelen. Vandaar dat ze door de nieuwe bondscoach Angelo Frigoni was te porren voor een laatste kunstje.

De routinier stelde zich beschikbaar voor het kwalificatietoernooi voor het Europees kampioenschap, dat begin oktober in Bulgarije wordt gehouden. Weersing wil dit weekeinde in Rotterdam de jonge garde een laatste zetje naar de top geven en ziet kwalificatie voor zichzelf als een passend afscheidscadeau. ,,Ik heb geen zin om met een negatief gevoel gedag te zeggen.''

Haar scheiding met de nationale ploeg betekent echter geen breuk met haar geliefde sport. Weersing tekende deze week een contract voor één jaar bij Jesi, de club waar Riëtte Fledderus spelverdeelster is. ,,Mogelijk mijn laatste seizoen'', houdt ze een slag om de arm. ,,Ik bekijk het van jaar tot jaar. Zolang lijf en leden niet protesteren en ik het mentaal kan opbrengen, blijf ik in clubverband spelen. Maar een combinatie met het Nederlands team kan ik echt niet langer opbrengen. Ik heb rust nodig. Ik ben nu ook ongelooflijk moe.''

Nu haar interlandcarrière ten einde loopt, is Weersing bevoegd het Nederlands team in retrospectief te zetten. Maar de talrijke positieve herinneringen worden vertroebeld door haar woede om het min of meer gedwongen afscheid van bondscoach Bert Goedkoop. Ze spreekt er drie jaar na dato nog schande van. Enerzijds uit waardering voor Goedkoop, anderzijds uit ergernis over de sportieve vrije val die de nationale ploeg nadien maakte. Aan Goedkoops opvolger Pierre Mathieu wenst Weersing geen woorden vuil te maken. De man die te boek staat als een opbouwtrainer, heeft volgens haar veel bij de nationale ploeg kapotgemaakt.

Goedkoop is in Weersings ogen groot onrecht aangedaan, als bondscoach en als mens. ,,Hij was een trainer die me echt begreep. Bert was ook de eerste die me na een zwaar seizoen in Italië op vakantie stuurde. Ik wist niet wat ik meemaakte. `Ik heb meer aan een Weersing die twee maanden fit is, dan aan een Weersing die vier maanden half fit is', zei hij dan.

,,Bert sprak uit ervaring, want hij nam in 1988 kort voor de Spelen van Seoul opgebrand afscheid. Naderhand had hij spijt. Hij wilde niet dat mij zoiets zou overkomen. Hij stimuleerde en inspireerde. In die jaren had ik steeds het gevoel dat ik terugkeerde naar `de familie' als ik me bij het Nederlands team voegde.''

Weersing kent nog steeds niet de ware reden van Goedkoops vertrek. Ja, op grond van het gerucht dat hij een verhouding zou hebben met de speelster Fledderus. Meesmuilend: ,,En so what? Ik weet niet of het waar is en ik wil het ook niet weten. Feit was dat het niet speelde in ons team. Er wás in onze ogen helemaal geen probleem. Ik beschouw de affaire nog steeds als een uit de hand gelopen roddelverhaal, waarin de pers en tegenstanders van Goedkoop een dubieuze rol hebben gespeeld. Ook ik werd indertijd door verslaggevers gebeld. Maar mijn positieve reacties heb ik in geen krant teruggelezen. Men was bewust uit op shit.

,,Ik kon begrijpen dat Bert er uiteindelijk de brui aan gaf. Wie vindt het leuk om dag in dag uit bij thuiskomst een antwoordapparaat vol met vuilspuiterij aan te treffen? Ik vind het prachtig dat hij het goed doet als coach van de mannenploeg. Ik had hier niet gezeten als hij was gebleven. Dan hadden we geen kwalificatietoernooi hoeven te spelen, maar waren we met een plek bij de eerste drie van het laatst gehouden Europees kampioenschap echt al rechtstreeks voor `Bulgarije' geplaatst.''

Nu de vakanties straks niet meer grotendeels verloren gaan aan verplichtingen met het Nederlandse team, kunnen Weersing en haar Italiaanse man, de basketbaltrainer Lorenzo Gandolfi, zich laven aan een andere passie: reizen. Nadat Weersing haar hart aan Mexico heeft verpand, zoekt ze deze zomer haar vakantiegeluk in Thailand en Maleisië.

Twee Aziatische landen die de speelster op haar volleybalreizen nog niet had aangedaan. ,,Wij kwamen met de nationale ploeg in China, Japan en Zuid-Korea. Maar in die landen zie je me niet snel terug. Hooguit in China, waar ik onder de indruk ben geraakt van de Chinese Muur. Maar in Japan en vooral Zuid-Korea is de bevolking onvriendelijk, ondoorgrondelijk en vaak zelfs onbeschoft. Ze lachen je soms gewoon midden in je gezicht uit. En die Koreanen vond ik bovendien vies; ze stonken. Ik ben benieuwd of ik in Thailand en Maleisië de warmte aantref die ik in Mexico heb ondervonden.''

Die warmte heeft ze wel gevonden in Italië, het land waar Weersing al tien jaar woont. Het schuchtere meisje uit Winschoten, dat zo gehecht was aan het Noorden, bestaat al lang niet meer. Weersing is een `mediterrane' dame geworden, die haar navelstreng met Nederland overigens niet wenst door te knippen. Ze voelt zich nog steeds verbonden met drop, kroket en hagelslag. Bovendien wonen haar moeder en twee zussen in Nederland.

Hoewel de kans op een terugkeer klein is, geeft Weersing haar nationaliteit niet op. Dat heeft ze om een praktische reden een paar jaar geleden wel sterk overwogen. Als Weersing Italiaanse zou zijn geworden, had haar toenmalige club Modena een extra buitenlandse speelsters kunnen aantrekken.

Na het Bosman-arrest verdween echter de noodzaak tot naturalisatie. En dus laat Weersing het zo. Het was alleen even lastig bij de laatste verkiezingen in Italië. Ze mocht niet stemmen, terwijl ze graag voor de Olijftak-alliantie had willen kiezen. Om een proteststem tegen Silvio Berlusconi te laten klinken. Niet dat haar stem diens machtsgreep had kunnen voorkomen, maar voor haar gevoel had Weersing dan een daad gesteld. Ze gruwt ervan dat de populist Berlusconi de verkiezingen heeft gewonnen.

Op een van Berlusconi's televisiezenders wordt overigens furore gemaakt door een meisje dat, net als Weersing, afkomstig is van de Kastanjelaan in Winschoten. Ze heet Ellen Hidding en heeft het van model tot presentatrice geschopt. Hoewel Weersing haar niet persoonlijk kent, heeft ze gepoogd via een e-mail in contact te komen. Lijkt haar gezellig: bijkletsen met iemand uit dezelfde straat. Maar Hidding heeft nog niet gereageerd.

Zo'n initiatief typeert Weersing, die ook bij het Nederlands team graag haar kennis deelt met jonge speelsters. Niet om de wijze moeder uit te hangen, maar omdat ze uit ervaring weet hoe leerzaam goede adviezen voor onzekere, jonge meiden kunnen zijn. ,,Ik wil niet boven ze staan, maar naast ze. Ik kijk ook TMF en praat met ze over vriendjes. Wat ik ze dan zoal vertel? Dat ga ik jou niet wijsmaken. Maar ik ben heel open. Ze kunnen met mij overal over praten. Ik vind het leuk als ze met open mond naar me luisteren.''

Naast bewondering is er ook verwondering bij het jeugdige deel van de selectie. Vooral in de kleedkamer als ze Weersing met rollen tape en allerhande hulpstukken in de weer zien. Bijna twintig jaar topvolleybal heeft de aanvalster naast vele prijzen ook een medisch dossier opgeleverd waarmee een boekenkast kan worden gevuld. Operaties aan knie en enkel en een jaartje toekijken als gevolg van een trombose, is slechts een kleine greep uit de lange lijst van fysieke malheur die de speelster heeft gekend. ,,Van mijn rechterbeen functioneren de enkelbanden al jaren niet meer. Ik kan alleen spelen als ik die enkel `vastzet' met tape. Daarnaast speel ik met speciale hulpstukjes in mijn schoenen om te voorkomen dat bij het springen een stukje bot in mijn voet losschiet.''

Weersing heeft met die ongemakken leren spelen. Zolang de pijn draaglijk is, hoor je haar ook niet klagen. En op moeilijke momenten kan ze altijd terugvallen op haar enorme wilskracht. ,,Heb ik van mijn vader'', vertelt ze trots. ,,Hij kreeg op relatief jonge leeftijd een tumor en is een hele poos ziek geweest. Dankzij zijn wilskracht heeft hij zijn leven nog enkele jaren weten te rekken. Bovendien was hij een positief mens. Die eigenschappen zijn van grote invloed geweest op mijn volleybalcarrière. Onder andere om die reden heb het ik zo lang kunnen volhouden. Tijdens het EK in 1987 overleed hij. Mijn vader bewonder ik zeer; hij is nog steeds mijn grote voorbeeld.''