Kapotte cd's

Assertiviteit, dat is zo'n jaren-zeventig-woord. Iedereen kon in een cursus of uit een boek leren om zijn of haar zin door te drijven. Dat was ware democratie. Niet alleen de schreeuwers, vleiers of hooggeplaatsten maar iedereen kan gelijk krijgen. Kern van de assertiviteitstraining is de zogenoemde `kapotte grammofoonplaatmethode' die nu `kapotte cd-methode' zou moeten heten. Tegen elk geopperd bezwaar kalm en rustig de zelfde zin blijven herhalen tot de belaagde instantie horendol wordt en zuchtend bezwijkt. Luisteren hoort niet bij assertiviteit. ,,Het ligt niet aan mij maar aan u.'' De gevolgen van deze training zie ik elke avond.

Gisteren, bij Rondom Tien, zag ik een vrouw de kapotte cd-methode perfect toepassen in een uitzending over mondige en agressieve ouders. Mondig was de vrouw wel maar agressief niet, want dat werkt niet op tv. Tot bij het gerechtshof is ze in het ongelijk gesteld. Ze herhaalde de zelfde zin, telkens opnieuw: ,,Onze dochter is geen zorg-leerlinge maar een VMBO-leerlinge''. De basisschool vindt dat haar dochter naar speciaal onderwijs moet maar de moeder is het daar niet mee eens en ging procederen. De school is bereid om de dochter alsnog naar VMBO te laten gaan als ze slaagt voor een test. Maar daar wil die moeder niet aan. Bij elke instantie herhaalt ze weer: ,,Onze dochter is geen zorg-leerlinge maar een VMBO-leerlinge''. Inmiddels zit haar dochter een jaar thuis en krijgt helemaal geen onderwijs. Een moeder die haar kind zoiets aan doet moet eigenlijk uit de ouderlijke macht worden ontzet. Maar ja, wie dat zou opperen krijgt weer die kapotte cd tegen zich aan. Je ziet al gauw dat er met die moeder iets mis is maar niemand durft het hardop te zeggen, zeker haar advocaat niet. Die dochter kan dan later weer klagen tegen instanties die te weinig gedaan zouden hebben om haar van haar moeder te bevrijden.

Een andere vrouw klaagde dat haar zoon dyslectisch is en door niemand begrepen wordt, ook niet door de nieuwe gespecialiseerde school. Een klacht heeft haar deels in het gelijk gesteld maar ze gaat door. ,,Een communicatiefout'', wordt gezegd als niemand het meer weet. Maar het is wel de communicatiefout van de herhalende cd die kapot is gemaakt. Presentator Cees Grimbergen heeft de persoonlijke missie om het gezag te herstellen en drammers te laten inbinden. Hij roept querulanten die elders eerbiedig worden aangehoord voorzichtig tot verantwoording: ,,U strijdt misschien voor een rechtvaardige zaak maar gaat u toch niet een tikkeltje te ver door uw kind een jaar te laten thuis zitten?''

Op het andere net had Zembla een portret van het politieke toevluchtsoord voor kapotte cd's, Leefbaar Nederland. Het nieuws vond ik niet zozeer dat er een voormalige extreemrechtse politicus op de kandidatenlijst stond. Dat soort ongelukjes kunnen gebeuren. Opmerkelijk vond ik de driftbuien van volkszanger Henk Westbroek die tijdens een partijbijeenkomst in Ameland vragenstellers uitfoeterde. Voor de open camera van Zembla. Het kan dat veel mensen daar al aan gewend zijn maar in Amerika, waar Kay van der Linden, de verkiezingsstrateeg van Leefbaar Nederland, vandaan komt, zou zulk gedrag fataal zijn. De driftbuien zouden telkens opnieuw op tv worden herhaald – kapotte video-methode – tot de kandidaat dodelijk gewond opgeeft. Zou Leefbaar Nederland daarom nog steeds onder bekende Nederlanders zoeken naar een lijsttrekker?

Vice-voorzitter Westbroek is tot nu toe de enige electoraal aantrekkelijke figuur van Leefbaar Nederland. Partijvoorzitter Jan Nagel heeft op tv een te Raspoetin-achtige uitstraling. In een interview met Jeroen Pauw in De Hemelpoort zei hij vele zetten vooruit te denken en te rekenen over het effect van zijn optreden. Dat doet elke goede politicus maar bij Nagel is het goed te zien. Zet naast deze Raspoetin de broodeerlijke volkswoede van Westbroek en het wordt groot theater komend verkiezingsseizoen. Je ziet de ruzies al ontstaan.