Indische billen

Ze zeggen dat je maag knort. Als een varken. Wanneer je honger hebt. Ik heb nog eens goed naar mijn eigen maag geluisterd maar ik vind eigenlijk meer dat hij kwaakt. Als een kikker. Kikkers zijn leuke dieren. Ze lijken een beetje op mensen en zwemmen net zo.

In Frankrijk eten ze kikkers. Alleen hun poten. In Indonesië en China ook. In Nederland eten sommige mensen ook kikkers. Ook alleen hun poten. Die noemen ze dan billen. Ik heb wel eens kikkerbillen gegeten, maar ben er niet dol op. Ik vind dat ze naar kip smaken, kip die naar zeep smaakt. Iets te goed gewassen billen dus.

Kun je beter kippenbillen eten. Maar op wat voor manier? Wat dacht je van de Indische matrozenmanier? Dat heet zo omdat de kippenbillen eerst in de Indische marinade gaan. En je hoort het wel, dat komt van marine en matrozen zitten bij de marine. Snap je?

Marine komt weer van het Latijnse woord voor zee. Die billen gaan dus kopje onder in iets zouts. Maar waarschijnlijk heb je liever iets zoets. Mag ook. Koop een flesje zoete sojasaus. Leg drie, of net zoveel als je wilt, kippenpoten in een laagje van die saus. Dat is de marinade. Draai de poten af en toe om. 's Avonds ga je ze bakken. In een beetje soja-olie. Daarna wat water erbij en een kleine in ringen gesneden ui en een paar stukken laos. Dat is een Indische plantenwortel die heel lekker ruikt. Die heb je tegelijk met de soja in de Indonesische winkel gekocht. Ook nog een gedroogd blad dat salaam heet. En wat zout en peper. Klaar? Nee! De saus zou nu te zoet worden. Een halve eetlepel lekkere azijn erbij maakt de smaak opeens veel beter. Deksel erop en stoven maar. Als de kip zacht is kun je hem opeten. Laos en salaamblad wel eerst eruit halen. Bij deze bijzondere kippenbillen kun je ook nog rijst eten. Maar dat hoeft niet. Gewoon blote billen mag ook.