Hoge Hees

In vrijwel alle culturen worden aan de cirkel bijzondere betekenissen toegeschreven. Dat zien we in bijvoorbeeld Stonehenge, dichterbij in het observatorium van Robert Morris in Flevoland of aan de geheimzinnige cirkels van platgetrapt graan in hedendaagse korenvelden. De cirkelvorm zou dus ook voor buitenaardse wezens van speciaal belang zijn.

Waarom juist de cirkel?

Voor iedereen die wel eens gekampeerd heeft moet het antwoord op deze vraag simpel zijn. Iemand, die een tent wil opzetten of een hutje wil bouwen moet beginnen met het verwijderen van hinderlijke stenen op het stukje grond dat hij bezetten wil. Logischerwijs vormen die uit het centrum weggeworpen stenen een ruwe cirkel rondom het onderkomen. Als dat verlaten wordt blijven de steencirkels aanwezig als tekens voor latere voorbijgangers dat hier mensen in de buurt zijn geweest en dat zij zich binnen die cirkels opgehouden hebben. Onbekende mensen van lang geleden. Zo ontstaat magie.

Dergelijke overpeinzingen dringen zich op als we bij de Kunstzaal Hoge Hees in het Brabantse Eersel de kring betreden van 28 beelden rondom een grotesk vervormde boomstam. Het is een kunstwerk van de Belgische beeldhouwer Marcus Bundervoet (47) die met zeven collega's de expositie Natuur en Sculptuur XXXI uitmaakt. De beelden bestaan uit hardstenen blokken waarin een veelheid van inderdaad als magisch te beleven tekens is uitgehakt. Binnen de kring in het gras gezeten komen de mooie gedachten vanzelf aanfladderen.

Het is de 31ste zomer dat de Hoge Hees een buitenopstelling van beeldhouwkunst organiseert. Dat betekent dat er in totaal ruim tweehonderd beeldhouwers hebben geëxposeerd onder wie veel debutanten. Beatrijs van den Brink-Vanderpoel weet heel zeker dat zij de eerste was die destijds in Nederland een serieuze buitenpresentatie verzorgde. Zij vermijdt het woord beeldentuin dat volgens haar te veel doet denken aan leuke dingen tussen bloemen en planten.

Natuur en Sculptuur voltrekt zich jaarlijks op een groot grasgazon en in een aanpalend dennenbos. Het onbelemmerde zonlicht op het gazon en de schemering van het bos zijn belangrijke elementen bij het plan volgens welke de beelden worden opgesteld.

In de wintermaanden selecteert zij via atelierbezoek en de bestudering van documentatie de beeldhouwers voor de daaropvolgende zomermaanden.

Het gazon is vooral bestemd voor wat omvangrijker, dikwijls experimenteel werk, in het bos voeren de paden langs kleinere stenen en bronzen plastieken. Of werk in lood, zoals in de reeks maskerachtige koppen van Paul van de Vorst (56). In het clair-obscur van het bos vervloeien zijn bizarre koppen fraai met de schaduwen van de verweerde boomstammen.

Kwetsbaarder werk en kleinplastiek wordt getoond in de binnenruimte van Kunstzaal De Hoge Hees. Daar nu bijvoorbeeld opmerkelijke keramiekbeelden van Ingrid Breuers (51), felgekleurde voorstellingen dikwijls gevangen in een geometrisch patroon. Ook een grote zwarte kat met felle ogen die versmolten lijkt met de kleurige poef waarop hij ligt.

Twee van de exposanten waren eerder in Eersel, Marcus Bundervoet en Ludovicus van Eijnatte (47), die in de buitenopstelling o.m. granieten, het hemelwater vangende vormen laat zien.

Beatrijs van den Brink-Vanderpoel blijft haar exposanten in de gaten houden om ze, als daar in hun ontwikkeling aanleiding toe is, opnieuw uit te nodigen.

Een der nieuwkomers is Ada Stel (54) die frappeert met haar bronzen van in de lengte uitgerekte vrouwengestalten die in die behandeling iets voornaams en zelfs hooghartigs krijgen.

Er is voorts werk van Marijke Renia (46), Hank Beelenkamp (49), keramiek en glaskunst van Jelle Leek (54).

De niet meer al te jonge galeriehoudster wil zo lang zij kan doorgaan met de exposities: ,,We kunnen niet ophouden, er zijn nog zoveel goede kunstenaars die allemaal hun werk willen tonen.''

Natuur en Sculptuur XXXI, tot 26 augustus bij Kunstzaal De Hoge Hees, Hees 12, Eersel. Woensdag t/m zondag van 11-18 uur