Die hard with a vengeance

Film is te belangrijk om er verhaaltjes mee te vertellen, heeft Peter Greenaway ooit eens gezegd. Er klinkt een verre echo in door van de schrijver Menno ter Braak, die het in de film ook niet zo had op het verhaal en die het vooral zocht in zuivere beweging. Vanuit onverwachte hoek krijgen de twee bijval: Bruce Willis. Niet dat de hoekige vechtersbaas snel op dit soort uitspraken zal zijn te betrappen. Maar woordeloos ondersteunt Willis hun stelling in de actiefilm Die hard with a Vengeance.

Pure actiefilms roepen een heftige wereld op waar je, of je wilt of niet, naar binnen wordt gesleept. Met uitgekiend en snoeihard geluid, met speciale effecten en een watervlugge montage. En het verhaal? Ach, film is te belangrijk voor verhaaltjes.

In de bioscoop werkt dat. Op televisie blijft er meestal slechts een flets aftreksel van over. Het geluid is mager, de effecten knallen niet. De wereld die in de bioscoop zo overdonderend leek, blijkt op tv een laf decortje. Het enige dat onversneden overeind blijft is het verhaal.

,,Wat een grafkop'', is het eerste dat in Die hard with a Vengeance tegen Bruce Willis wordt gezegd. En daar kun je het alleen maar mee eens zijn. Met zijn overbekende gegroefde kop met verongelijkte grijns speelt Willis een geschorste, drankzuchtige agent die het opneemt tegen een Hongaars-Iraans-Oost-Duits privéleger dat met bipolaire explosieven New York onveilig maakt. Uiteindelijk gaat de Duitssprekende bende er met het goud van de Amerikaanse federale bank vandoor. Er volgt een woeste autoachtervolging in het spitsuur. En er is een gruwelijk ontsporende metro. Geen film, kortom, voor fijnbesnaarde forensen.

In het genre is deze derde Die hard-film geen hoogvlieger. Wie van een actiefilm alles weglaat of afzwakt, komt uiteindelijk op een punt waar alleen het verhaal kan overtuigen. En voor Die hard with a Vengeance is dat onbegonnen werk. Er blijven dan voornamelijk smakeloze scènes over – toegegeven: boordevol van de beweging waar Ter Braak het over had.

De katerige Willis klaagt de hele film over hoofdpijn. En na Die Hard with a Vengeance heb je die zelf ook.

Die hard with a Vengeance (John McTiernan, 1995, VS), Yorin, 22.00-0.15u.