Weg met het Moselblümchen!

Eindelijk, het is zo ver! Een flink aantal wijnspeciaalzaken in Nederland heeft het aangedurfd de ban op Duitse wijn op te heffen. In hun zaken geen slobberwijn uit Rheinhessen meer, namaak Liebfraumilch of karikaturen van Moezelwijn, maar een selectie van serieuze Duitse wijnen, van druivenrassen als Riesling, Müller-Thurgau, Sylvaner en Spätburgunder. In samenwerking met het Informatiebureau voor Duitse Wijn en Duitse-wijnkenner Hans Jorissen hebben de (voorlopig) eenentwintig deelnemende winkels uit het aanbod van tachtig bedrijven wijnen geselecteerd van ruim vijftien topleveranciers uit de beste wijngebieden van Duitsland.

De bedoeling van de `Wein Speciaalzaken' moge duidelijk zijn: een einde maken aan de stiefmoederlijke behandeling van Duitse wijnen en de consument meer informatie geven over de bijzondere witte en rode wijnen van dit land.

Vooral op het gebied van witte wijnen heeft Duitsland een aanbod dat nergens ter wereld zijn weerga kent. De combinatie van complexe bodemstructuren met voor wijn soms zeer ongunstige weersomstandigheden geven bijvoorbeeld de (ondergewaardeerde) Riesling in gebieden als de Rheingau en het Mosel-Saar-Ruwergebied een uniek karakter ten opzichte van Rieslings uit bijvoorbeeld de Elzas en Oostenrijk. Onze voorouders wisten het wel: die dronken de Rijnwijn al sinds de Middeleeuwen en de Engelsen hebben het nog steeds over `Hock' als ze Rijnse Riesling bedoelen – een bijna liefkozende aanduiding van de wijn die vanuit Hochheim in de Rheingau vervoerd werd. In al die schitterende glazen op de zeventiende- en achttiende-eeuwse stillevens zit Rijnwijn, daar kunnen we zeker van zijn.

Na de Tweede Wereldoorlog kwam de klad in de consumptie van Duitse wijn. Was de wijn na de Eerste Wereldoorlog nog niet `besmet' in het neutrale Nederland, na de Tweede Wereldoorlog was dat heel anders. Zoals leraren Duits na de oorlog nauwelijks aan werk kwamen, zo werd er ook geen Duitse wijn gedronken. Dit kwam natuurlijk ook doordat Duitsland zelf in puin lag, maar de houding ten opzichte van het eens zo agressieve buurland bleef ongewijzigd, ook toen er weer volop wijn werd geproduceerd.

Tot op de dag van vandaag is Duitsland nog steeds niet populair. Duits als vreemde taal op school blijft impopulair, Duits eten blijft het stigma `vies, vet en veel' houden en Duitse wijn, daar hoeven we het al helemaal niet over te hebben: zoet, flauw, hooguit ijs- en ijskoud te consumeren op een feestje met veel oude dames.

Het initiatief van de wijnwinkels die willen laten zien wat Duitsland écht te bieden heeft, is dan ook dapper, want als de klant er niets van moet hebben, blijven ze met kostbare voorraden zitten. Bedrijven als de Prinz von Hessen uit Rheinhessen, Domdechant Werner'schen Weingut uit de Rheingau, S.A. Pruem en Selbach-Oster uit Mosel-Saar-Ruwer hebben elk een serie wijnen van verschillende wijngaarden en in verschillende kwaliteits- en prijsklassen (van QbA tot Auslese, via Kabinett en Spätlese, kwaliteitsaanduidingen die refereren aan het mostgewicht en dus het potentiële alcoholgehalte en de smaak van de wijn). Om de prijs echter hoeft niemand het te laten, de Rieslings zijn er vanaf ƒ13 per fles en gaan tot ongeveer ƒ30. Kostbare Trockenbeerenausleses (edelzoete wijnen) zijn natuurlijk duurder (rond de ƒ80), maar ze zijn dan ook zeer exclusief en adembenemend lekker. Waarbij je natuurlijk wel de onbestaanbare prijzen van ƒ2,99 voor een melkpak Moselblümchen dient te vergeten, daarvoor krijg je nog niet eens een behoorlijk pak sinaasappelsap.

De wijnen worden gemaakt met het oog op gebruik aan tafel, maar de lichtere varianten, bijvoorbeeld die in het QbA (Qualitätswein aus bestimmten Anbaugebieten) zijn ook heerlijke aperitiefwijnen of aantrekkelijke alternatieven voor het glaasje warme melk voor het naar bed gaan. Ze zijn droog, maar hebben een stevig extract, waardoor ze niet zuur worden. Een Riesling uit een gebied waar elk graadje alcohol op het klimaat moet worden bevochten, mag nooit `beendroog' zijn zoals een Sancerre of een Muscadet. Om niet `uitgekleed' over te komen, heeft hij een klein zoet, rond randje nodig om zijn karakter duidelijker te presenteren, zeker bij de maaltijd. Dat minimale zoetje proef je in de regel niet, omdat het extract van de druif, met zijn smaakpalet van mineralige of fruitige (citrus en/of wit fruit) tonen alle aandacht vraagt.

Doe uzelf een genoegen, en drink nooit, nooit meer flauwe massawijn uit een land dat zó veel te bieden heeft voor wijnliefhebbers. Zoals Goethe al schreef in Faust:

`Wenn ich wählen soll, so will ich Rheinwein haben

Das Vaterland verleiht die allerbesten Gaben'.

(scène in Auerbachs Keller)