The Omen

Een van de engste filmscènes ooit was vorige week weer eens op televisie te zien: een jongetje scheurt op zijn skelter door de holklinkende gangen van het leegstaande Overlook Hotel, afwisselend over het tapijt en het hout, en stopt plots bij de kamer waar ooit een moord is gepleegd. Stanley Kubrick was in The Shining niet de eerste die een kind op een fiets eng kon laten zijn. In de griezelklassieker The Omen rijdt de jonge Damien `per ongeluk' tegen zijn moeder aan, die vervolgens onder aan de trap het loodje legt.

Gregory Peck speelt in de herfst van zijn carrière een ambassadeur die op een stormachtige nacht een kind adopteert dat op 6 juni om 6 uur is geboren. Doorgewinterde filmkijkers weten dan al: de duivel is in aantocht. Ook de mysterieuze zelfmoord van de kinderoppas op Damiens verjaardagspartijtje en de spastische reactie als het kind in de buurt komt van een kerk zijn duidelijke voorbodes: de zoon van Satan is onder ons.

De film – met een Oscarwinnende soundtrack van Jerry Goldsmith – dankt zijn angstaanjagende reputatie vooral aan het feit dat vele fans de film op jeugdige leeftijd hebben gezien, toen ze nog niet overvoed waren met de clichés rond het satansgebroed. En dan slaat hij in als een bom, enigszins vergelijkbaar met Rosemary's Baby en The Exorcist, de inspiratiebron van The Omen.

Het aantrekkelijke van dit soort akelige films is dat de wereld wordt omgedraaid: degenen die het kind willen beschermen zijn slecht en degenen die het kind willen doden hebben het beste met de mensheid voor. De wereld is door de hellevorst binnenstebuiten gekeerd, maar is nog steeds even ordelijk ingedeeld als die van zijn rechtschapen concurrent. Uiteindelijk is het Satans lot altijd maar weer het einde van de wereld te verkondigen om de egocentrische mensheid wakker te schudden.

Regisseur Richard Donner heeft er een kunst van gemaakt de sterfgevallen zo wellustig mogelijk in beeld te brengen. Een fotograaf ziet op zijn foto's vooraankondigingen van de dood van de geportretteerden, zoals de priester die met veel misbaar door een bliksemschicht wordt getroffen. De onthoofding per glasplaat in slowmotion vanuit vier camerastandpunten is inmiddels vermaard: het einde van de wereld mag natuurlijk niet in een vloek en een zucht voorbijgaan.

The Omen (Richard Donner, 1976, VS), RTL5, 22.05-0.05u.