Precisie van zootje ongeregeld

In de veertien stoelen die gisteren op het BIMhuis-podium stonden was met enige fantasie wel een ordening naar secties te herkennen. Maar de leden van de Paul Stocker Bug Band zaten nog geen twee tellen en het laatste zweempje formaliteit, mocht dat sowieso al aanwezig zijn geweest, vervloog. Een mild anarchistische stemming daalde neer over de zaal.

Ieder beschikbaar stukje grondoppervlak stond vol met bierglazen en koffiekopjes, tussen nummers door vertelden bandleden elkaar de laatste moppen, en gezamenlijk paften de heren in twee uur tijd zeker drieëneenhalve kilo shag weg. De luisteraar in de zaal had niet zelden het idee de vlieg op de muur van de repetitieruimte te zijn, zo extreem relaxed zat het orkest op de bühne. En op een bepaalde manier klopte het ook wel. De Paul Stocker Bug Band fungeert per slot van rekening deze maand als `huisband' van het BIMhuis.

Zoals te verwachten bij een band bestaande uit onafhankelijke geesten, bereikte het concert zijn hoogtepunten in de solo's. Saxofonist Sean Bergin gromde en glibberde zich in vier maten of minder een weg langs complete verhaaltjes met kop en staart. Een duel op Pennywhistle met Paul Stocker besliste hij in zijn voordeel. Trompettist Angelo Verploegen schetterde over zijn collega's heen als een volbloed latijnse machoblazer. En Barry Block plukte met zijn klarinet de sterren van de hemel.

Maar de Bug Band bewees in zowel het eigen werk voor de pauze als de arrangementen van Ellington, Sun Ra en Gil Evans die erna werden gespeeld dat presentatie en prestatie twee zeer verschillende dingen zijn. Het ensemblewerk van het zootje ongeregeld was namelijk onwaarschijnlijk strak. Als één man slingerde het orkest moeiteloos door het bochtige parcours dat bandleider Stocker had uitzet. Groots klonken de opeenstapelingen van trompetten op koper op saxen. Drummer Martin van Duynhoven en bassist Jacko Schoonderwoerd hielden de trein gaande met een precisie die grensde aan het militaire.

Deze combinatie van vrijheid en discipline is natuurlijk wel te verwachten van een band die al meer dan twintig jaar bestaat de Bug Band is de voorzetting van de in 1980 opgerichte Maiden Voyage Big Band. Maar de rol van Stocker, leider van de groep sinds de dood van Jeff Reynolds in 1983, is niet te onderschatten. Het hele concert lang liep hij tussen het woud aan muziekstandaards langs zijn bandleden. Hier een trombonist op papier aanwijzend tot waar hij mag soleren, daar een trompettist aansporend tot meer volume. En voortdurend bezig met het in dramatische gebarentaal kneden van het machtige groepsgeluid.

Concert: Paul Stocker Bug Band. Gehoord: 6/6 in BIMhuis, Amsterdam. Herh: 13/6 en 27/6 in BIMhuis, Amsterdam.