NU HOOR IK ER PAS BIJ

Naam: Corrie Tijsseling (34)

Beroep: onderzoeker aan het Instituut voor Doven in Sint-Michielsgestel en student wijsgerige pedagogiek

,,Ik ben een kind van dove ouders, geboren met goede oren. Wij hebben waarschijnlijk een variant van het syndroom van Usher, waarbij slechthorendheid of doofheid later pas kan optreden. Ik leerde laat, op mijn derde, praten, maar ik reageerde niet als iemand sprak. Geluid was voor mij niet relevant. Dat zie je vaker bij kinderen van dove ouders: ze kunnen wel horen, maar ze doen het niet. Op mijn vijfde kreeg ik een gehoorapparaat in één oor. Ik ging naar een gewone basisschool en later naar de lts. Volgens de Cito-toets kon ik naar het vwo, maar de kring rond mijn ouders raadde dat af. Later heb ik die familie en hulpverleners gevraagd, wat ze bezield had. Jullie kwamen over als schlemielen, was het weinig tactvolle commentaar van een nichtje.

,,Ik vond werk als vlakdrukmonteur, en daarna, toen ik de drukkerij zat was, ging ik als hovenier werken – mijn vader was tuinman. Mijn gehoor ging hard achteruit. Ik had inmiddels twee kinderen en na elke zwangerschap was ik minder gaan horen. Het was geen doen meer, zeiden ze in het tuiniersbedrijf, steeds zo'n eind lopen als ze wat wilden zeggen. Ik nam ontslag. Het waren mijn man en broers die opperden te gaan studeren. Via de rechter heb ik een tolk moeten afdwingen. Inmiddels ben ik van mijn jaar de enig overgebleven deeltijdstudent wijsgerige pedagogiek.

,,Vriendinnen moesten huilen toen ik doof werd. Ik vond het ook heel erg voor hen, maar zelf voel ik me beter dan ooit. Omdat ik eindelijk op mijn niveau functioneer. Ik heb ook nu pas dove vrienden. Nou voelde ik me altijd al beter thuis bij de doven, maar als horende hoorde ik er niet bij. Veel kinderen van dove ouders kennen die heimwee naar de dovencultuur. Een dove vertelt bijvoorbeeld anders: hij begint de plaats van handeling te beschrijven, vertelt wie erbij waren en hoe de sfeer was; hij tekent eerst de situatie, omdat hij zo visueel is ingesteld. Een horende komt eerder ter zake.

,,Nu je doof bent, ben je als wij, zei mijn vader laatst. Vroeger was zijn bittere verwijt jegens mij dat ik tot de horende gemeenschap zou gaan horen. Voor de verhoudingen is het wel prettig dat ik nu doof ben.''