KAT, HUIS EN DOVE VADER

Naam: Kader Abdolah (47)

Beroep: schrijver en columnist

,,Mijn vader was een doofstomme, analfabete dichter. Hij kon niet horen, niet praten, niet lezen, maar hij krabbelde wat. In spijkerschrift heb ik over zijn notitieblokje geschreven. Ik kreeg het na zijn dood, per post. Het ging over niets, het waren kinderachtige krabbels, maar zo mooi en eenvoudig dat het belachelijk was. Ik zette het schriftje in de boekenkast, maar 's nachts werd ik wakker en dacht: het is een roman, het is het levenswerk van de man die mijn vader was en ik moet het ontcijferen en leesbaar maken. Drie jaar heb ik het blokje bestudeerd. Toen moest ik vaststellen dat ik het niet kon lezen. Het was spijkerschrift. Ik ben te rade gegaan bij Multatuli en via de wet van de leugens, via de verbeelding heb ik het alsnog `ontcijferd': ik heb mijn eigen verhaal in het zijne gestopt.

,,Van zijn doofheid was ik me nooit zo bewust. Je had een kip, een kat, een huis en een doofstomme vader, zo dacht ik ongeveer. Toen ik naar Nederland kwam, rust vond en terugkeek op het verleden, zag ik dat het zo niet was. Mijn hele leven stond ik tot zijn dienst. Ik was mezelf niet, ik was hem. Hij was het die door mijn oogkassen keek. Hij was de aardige tiran, die me in zijn macht heeft door zijn onmacht.

,,Het stoort me niet, ik vind het eerder verrijkend. Door het tolken stond ik als kind direct in contact met het volwassen leven. En je communiceert in pure taal: ik moest veel fantasie gebruiken, omdat er geen woorden waren. Ik heb een rijke verbeelding, mijn teksten zijn sterk beeldend, mijn vader heeft me een grote rijkdom gebracht, die ik doorgeef via het Nederlands. Wat dat betreft ben ik altijd tolk gebleven.

,,Ik kende wel een grote angst om kinderen te krijgen. De zoon van een doofstomme vader wilde ik wel zijn, maar niet de vader van een doof kind. Maar ik moest tot twee keer toe geloven aan het leven en kreeg twee meisjes. De eerste twee, drie maanden waren een hel. Zeven keer ben ik gestorven, tot mijn oudste dochter het eerste woord sprak. Mijn angst was ook gefundeerd. Mijn zus kreeg een kind dat doofstom was. Ze ging er bijna kapot aan. Ik wens dat geen ouder toe. Het is een zeer pijnlijke liefde.''